ေကာင္မေလး သရဲ

ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲမွာ ခပ္လန္းလန္း ေကာင္မေလး တစ္ေယာက္ရွိတယ္ဗ်..။ ဘယ္ေျပာေကာင္းမလဲ… ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္လံုး တစ္ေယာက္ မက်န္ ၀ိုင္းေၾကာင္ၾကတာေပါ့ဗ်ာ… ဒါေပမယ့္.. ျဖစ္ျဖစ္ ေျမာက္ေျမာက္ တစ္ေကာင္မွ မရွိတဲ့ အတြက္ မရလိုက္ပါဘူး..။ ဟိုလူလိုလို ဒီလူလိုလိုနဲ႕ ပါးစပ္အရသာ ခံရင္း ေကာင္မေလးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ထဲက ဘယ္တစ္ေယာက္ကိုမွ စိတ္မ၀င္စားခဲ့ဘူး..။
တစ္ေန႕……. ၾကားလိုက္ရတဲ့ သတင္းက ေကာင္မေလး ဆံုးသြားၿပီတဲ့..။ ညေန ေက်ာင္းကအျပန္မွာ ဆိုင္ကယ္ ကားနဲ႕ ၀င္တိုက္တာ ပြဲခ်င္းၿပီးဆိုပဲ…။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္သိုက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရံုက လြဲၿပီး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ခဲ့ဘူးေလ…။ ညေနက်ေတာ့ လူစုၿပီး ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြရဲ႕ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ထံုးစံအတိုင္း ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း တစ္သိုက္ ထြက္ခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ…။
ေကာင္မေလးက တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးပါ..။ မိသားစုက အရမ္း မခ်မ္းသာတဲ့ လူလတ္တန္းစားထဲကပါ..။ အေဖေရာ အေမေရာ အစိုးရ၀န္ထမ္းေတြျဖစ္ၿပီး ေကာင္မေလးကလည္း တကၠသိုလ္မွာ M.A ဆက္တက္ေနတာ ဆိုေတာ့ ပညာတတ္ မိသားစုလို႕ ေျပာလို႕ရပါတယ္..။
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေရာက္သြားေတာ့ ေကာင္မေလး မိဘေတြကို ျမင္ရတာ စိတ္မေကာင္းစရာပါပဲ..။ ငိုထားရလြန္းလို႕ မ်က္လံုးေတြမို႕ေနၿပီး အေမျဖစ္သူဆိုရင္ အသံ၀င္ၿပီး အသံေတာင္ မထြက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း သတင္းေမး..ႏွစ္သိမ့္ၿပီး.. မ႑ပ္ေဆာက္ဖုိ႕နဲ႕ အျခားေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ဖို႕အတြက္ တာ၀န္ကိုယ္စီ ခြဲယူၿပီး ေဆာင္ရြက္ပါေတာ့တယ္…။

ေကာင္မေလးတို႕ မိသားစုက ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရပ္ကြက္ထဲကို ေျပာင္းလာတာ သိပ္မၾကာေသးတာေၾကာင့္ အသိ မိတ္ေဆြေတြ သိပ္မရွိပါဘူး..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ လာလိုက္တာ မွန္သြားတယ္..။ မဟုတ္ရင္ သူတို႕ အားငယ္ေနမွာ ေသခ်ာတယ္..။ ခဏၾကာေတာ့ အန္တီက
“ဒီမွာ ညအိပ္ေပးပါလား သားရယ္..၊ အန္တီတို႕က ႏွစ္ေယာက္တည္းဆိုေတာ့..”
“ရပါတယ္ အန္တီရယ္…. စိတ္မပူပါနဲ႕… ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ဖြဲ႕လံုး ညလံုးေပါက္ ရွိမွာပါ…”
ဆိုၿပီး ကၽြန္ေတာ္ အားေပးႏွစ္သိမ့္လိုက္တယ္..။
ေျပာရအံုးမယ္..။ ေကာင္မေလးက ကားတိုက္ၿပီး ပြဲခ်င္းၿပီး ဆံုးတာဆိုေတာ့ သူ႕အေလာင္းကို အိမ္သယ္လို႕ မရဘူးဗ်..။ ေဆးရံုက ရင္ခြင္ရံုမွာ ထားရတယ္..။
ဒီလုိနဲ႕ မိုးလည္းခ်ဳပ္လာေရာ.. မီးလံုးေတြဖြင့္….. ျမန္မာဓေလ့ ထံုးစံအတုိင္း ဖဲထုပ္ ၀ယ္တဲ့သူက၀ယ္ၿပီး ၀ိုင္းေတြ အသီးသီး စလိုက္ၾကတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အဖြဲ႕ကေတာ့ မ၀င္ေသးပဲ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ လုပ္ကူေနတာေပါ့…။ ည (၁၁း၀၀) ေက်ာ္ (၁၂း၀၀) ေလာက္လည္းေရာက္ေရာ စားပြဲေပၚမွာ လူေတြ သိပ္မရွိေတာ့ဘူး..။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း ၄ေယာက္ပဲ က်န္ေတာ့တယ္..။ ဇာတ္လမ္းက အဲ့ဒီမွာ စတာပဲဗ်ိဳ႕…။
ကၽြန္ေတာ္ေလးေယာက္ ၀ိုင္းၿပီး ဖဲထိုင္ရိုက္ေနၾကတယ္..။ အန္တီတို႕ကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕ေဘးမွာ ငူငူၾကီး ထိုင္ေနၾကတယ္..။ ည (၁း၀၀) နာရီေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ… အန္တီက..
“အမေလး..အမေလး…သမီး…သမီး….”
ဆိုၿပီး ျခံတံခါး၀ကို ေျပးထြက္သြားတယ္…။ ကၽြန္ေတာ္တို႕လည္း ေျပးလုိက္သြားရတာေပါ့..။ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ဘာညာေမးေတာ့ ေကာင္မေလးကို ျခံ၀မွာေတြ႕လိုက္တယ္တဲ့..၊ အိမ္ထဲကို အတင္း၀င္ခ်င္ေနတာ ၀င္လို႕ မရျဖစ္ေနပံုပဲတဲ့..။ ကၽြန္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာက္သြားတယ္..။ ကိုယ္က ေၾကာက္ေနရင္ တျခားသူေတြ ပိုဆိုးေနမွာဆိုးတာနဲ႕..
“ေၾသာ္..အန္တီရယ္.. အန္တီက ငိုထားလြန္းလို႕ မ်က္လံုးမို႕ၿပီး ထင္ေယာင္ထင္မွား ျဖစ္တာပါ…”
ဆိုၿပီး ႏွစ္သိမ့္ျပီး အိမ္ထဲ ျပန္ေခၚလာခဲ့တယ္..။
ဒီလိုနဲ႕ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဖဲဆက္ရိုက္ျဖစ္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္က ဖဲ၀ိုင္းထဲမွာ မရွိဘူး..။ ျခံတံခါး၀ကိုပဲ ေရာက္ေနတယ္..။ ခဏၾကာေတာ့ ျခံတံခါး၀ကို ဖ်တ္ခနဲ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လားး လားးး… ေကာင္မေလးဗ်ိဳ႕… ျခံတံခါး၀ဖြင့္ေနတာ.. ဒါေပမယ့္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ..ကၽြန္ေတာ့္ျမင္ကြင္းထဲကေန ျပန္ေပ်ာက္သြားတယ္..။
ကၽြန္ေတာ္ ေ၀ခြဲမရျဖစ္ေနတုန္းမွာ အန္တီက တစ္ခါ ေျပးဆင္းသြားၿပီး ျခံတံခါးကို ဆြဲဖြင့္လိုက္တယ္..။
ၿပီးေတာ့
“သမီး… လာ….လာ…. အိမ္ထဲ၀င္… “
ဆိုၿပီး လူတစ္ေယာက္ကို လက္ဆြဲေခၚလာတဲ့ပံုစံမ်ိဳးနဲ႕ ျခံထဲျပန္ေခၚလာတယ္..။ တစ္ကယ္ေတာ့ ဘာမွ မရွိဘူးဗ်…။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ ထိုင္ခိုင္းလိုက္တယ္..။ ၾကမ္းခင္းသံ တကၽြီကၽြီနဲ႕ ျမည္သြားတယ္..။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ အနံ႕ဆိုးၾကီး တစ္ခုကို ကၽြန္ေတာ္ ရလိုက္တယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ သိလုိက္ၿပီ..။ ေကာင္ မေလး ကၽြန္ေတာ့္နားမွာ ၀င္ထိုင္ေနေလၿပီ..။
အန္တီကေတာ့ ဘယ္သူမွမရွိတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးကေနရာကိုၾကည့္ၿပီး တတြတ္တြတ္ေျပာေနတယ္..။ ဦးေလး ကလည္း ေၾကာက္လြန္းလို႕ အသံေတာင္ မထြက္ႏိုင္ပဲ ကၽြန္ေတာ္တို႕ သူငယ္ခ်င္း ငါးေယာက္လံုးကေတာ့ ေၾကာင္ၿပီး ၾကည့္ေနမိ ၾကတယ္..။ အဆိုးဆံုးကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ေပါ့..။ သူ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးနားမွာ တစ္ကယ္ထိုင္ ေနတာ ကၽြန္ေတာ္သိတယ္..။ ျပင္းထန္ ဆိုး၀ါးတဲ့ အပုပ္နဲ႕ကို ရႈရႈိက္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္ ေၾကာက္စိတ္က ငယ္ထိပ္ ကိုေရာက္ေနတယ္..။ ကၽြန္ေတာ္ နဖူးကေခၽြးေတြ တဒီးဒီး မ်က္ႏွာေပၚစီးက်ေနတာကို သိေပမယ့္ သုတ္ပစ္ဖို႕ မေျပာနဲ႕ လူကို မလႈပ္ရဲဘဲ အသက္ကိုေတာင္ ျဖည္းျဖည္းခ်င္း ရႈေနလိုက္တယ္…။
ခဏၾကာေတာ့ အန္တီက.. “သမီး.. ဘယ္သြားမလို႕လဲ..” ဆိုၿပီး ေမးလိုက္တယ္..။ ၾကမ္းခင္း တကၽြီကၽြီ ျမည္သံကို ၾကားလုိက္ရျပန္တယ္.. ကၽြန္ေတာ္ေပ်ာ္သြားတယ္.. ဟုတ္တယ္ေလ.. သူ႕ဟာသူ သြားခ်င္တဲ့ေနရာသြား ကၽြန္ေတာ့္နား ရွိမေနရင္ ၿပီးေရာေလ..။
အန္တီက သူ႕သမီးသြားတဲ့ေနရာကို လိုက္ၾကည့္ေနတယ္ထင္တယ္.။ သူ႕မ်က္လံုးက ေရႊ႕လ်ားေနတယ္..။ ခဏၾကာေတာ့ အန္တီ့အၾကည့္က ကၽြန္ေတာ့္ တည့္တည့္မွာ..။ ေအာင္မေလး…… ေကာင္မေလး ကၽြန္ေတာ့္ ေနာက္ေက်ာမွာ ရပ္ေနပီ…။
“သမီး…ဘာလုပ္မလို႕လဲ… အဲ့လို မလုပ္ရဘူးေလ..သမီး..အဲ့ဒါ သမီးရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေလ..”
အန္တီက ထိတ္လန္႕စြာနဲ႕ ေအာ္ေျပာလိုက္တယ္..။
ကၽြန္ေတာ္ လည္း မ်က္စိမွိတ္ေနလိုက္ၿပီး ရသမွ် ဘုရားစာေတြ စိတ္ထဲကေန ရြတ္ဆိုေနလုိက္တယ္..။ ဟိုသေကာင့္သားေလးေကာင္နဲ႕ ဦးေလးဆီကလည္း ဘာသံမွ မၾကား…။ အကုန္လံုး ေၾကာက္ၿပီး ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္ ျဖစ္ကုန္ၾကပီထင္တာပဲ..။
“သမီး.. အဲ့လို မလုပ္နဲ႕လို႕ အေမ..ေျပာေနတယ္ေနာ္…အေမ့စကားနားေထာင္စမ္း..”
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ ကၽြန္ေတာ္ ဆက္မေတြးေတာ့ဘူး..။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသလူလို႕ သတ္မွတ္ၿပီး ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ သေဘာထားကာ ေကာင္မေလးရဲ႕ မ်က္ႏွာကို ျမင္ေယာင္ၿပီး စိတ္ထဲကေန ေမတၱာပို႕ေပးလိုက္တယ္…။
ေကာင္မေလး ေကာင္းရာမြန္ရာ ဘ၀ကို ေရာက္ပါေစ…
ခဏၾကာေတ့ာ… ကၽြန္ေတာ္ အသက္ရႈၾကပ္သလို ခံစားလာရတယ္..။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ဘာမွ သဲသဲ ကြဲကြဲ မျမင္ရေတာ့ဘူး..။ အဲ့ေနာက္.. ကၽြန္ေတာ္ ဘာမွ မသိေတာ့ဘူး…။
ကၽြန္ေတာ္ ျပန္သတိရလာေတာ့ အိမ္ေရာက္ေနၿပီ..။ ကၽြန္ေတာ္က ကုတင္ေပၚမွာ.. ကုတင္ေဘး ပတ္ပတ္လည္ မွာ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ မိသားစုကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္..။
“အေမ..သားဘာျဖစ္သြားတာလဲ..”
“သားမေန႕ညက သရဲ၀င္ပူးခံရတာေလ…”
“ဗ်ာ…ေကာင္မေလး ၀င္ပူးတာလား..”
“ဟုတ္တယ္ ဟေရာင္.. ေကာင္မေလးက မင္းကို၀င္ပူးၿပီး ငါတို႕ေလးေယာက္ကို တံျမက္စည္း ဆြဲၿပီး လုိက္ရိုက္တာေဟ့… ေျပးလိုက္ရတာကို မေျပာနဲ႕ေတာ့..။ ေနာက္ၿပီး မင္းပါးစပ္ကလည္း ေျပာေသးတယ္…. ေသနာေကာင္ေတြ… ငါ့ကို စခ်င္အံုးတဲ့..”
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနာက္ပိုင္း ေကာင္မေလးအိမ္ကို မသြားျဖစ္ခဲ့ပါ..။ မသြားရဲတာေၾကာင့္လည္းပါသည္။ရက္လည္ တဲ့ရက္အထိ အားလံုးေအးေအးေဆးေဆး ၿပီးသြားတယ္လို႕ ၾကားရေတာ့ စိတ္ထဲမွာ တစ္ကယ္ပဲ ေကာင္မေလး အတြက္ ၀မ္းသာမိသည္…။ ငါတို႕ ခ်စ္တဲ့ေကာင္မေလးေရ…မင္းေလးေကာင္းရာသုဂတိ လားပါေစကြာ…။

သရဲအိမ္

အေနာက္ရိုးမ ေတာင္တန္းၾကီးေတြ ေပၚမွေန၍ အိပ္တန္းဌက္တို႔ အုပ္စုဖြဲ ့ပ်ံသန္းသြားၾကခ်ိန္ ၊ ေသြးနီေရာင္ တိမ္တိုက္ တို့ အား တိမ္မဲမ်ားက တစတစ၀ါးျမိဳေနခ်ိန္..ရြာေလးရဲ ့အစြန္း မွာရွိတဲ ့ ကိုးေတာင္ျပည့္ေစတီေလးရဲ႕ေျခေတာ္ရင္း ဧရာ၀တီ ျမစ္ကမ္းနဖူးမွာ တရြာတည္း အတူေနခ်စ္သူမ်ားျဖစ္ၾကသည့္ မင္းသူ ႏွင့္ ႏွင္းေမ တို႕သည္ ပခံုးယွက္လက္တင္ ၾကင္နာမႈ ့အျပည့္တို႕ျဖင့္ အေ၀းတေနရာကိုႏွစ္ ဦးသားေငးေမာေနရင္း သက္ျပင္းတို့ သည္အခါခါ ခ်မိေနၾကေလ၏။
ထိုခ်စ္သူႏွစ္ဦးတို့ထံမွ တခါတရံ စကားသံတိုးတိုး ထြက္ေပၚလာတတ္ျပီး တခါတရံမွာေတာ့ ရွုိက္သံသဲ့သဲ့ ထြက္ေပၚလာတတ္သည္ ။ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးေျပာဆိုေနၾကေနသည့္အေၾကာင္းကား……

“ ကိုၾကီး..ႏွင္းေမေလ… ကိုၾကီးကိုအရမ္းခ်စ္တယ္သိလား….”
“ ကိုၾကီး လဲ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ ႏွင္းေမေလးရယ္..ကိုၾကီး တို့အတူေနၾကဖို့ကိုေလ .. ၾကိဳးစားေနတယ္ေနတယ္ ႏွင္းေမေလးရဲ ့…ေဟာဒီမွာၾကည့္ ကိုၾကီးေျခဖ၀ါးမွာ ႏွင္းေမေလး နဲ့ေနာင္ႏွစ္မွာ အတူေနႏိုင္ဖို့.. လယ္ယာ ေခ်ာင္းေျမာင္းၾကားမွာ… သြားလာျပီးငါးရွာဖားရွာခဲ့တာေတြေၾကာင့္…ေျခဖ၀ါးမွာ…ငုတ္စူးရာဘရပြျဖစ္ေနတာ…..”
ေျပာလည္းေျပာ မင္းသူမွာ ႏွင္းေမျမင္သာေအာင္ ေျခေထာက္ကိုေရွ ့တိုးျပလိုက္သျဖင့္..ႏွင္းေမမွာ ငံုၾကည့္လိုက္ သျဖင့္ ႏွင္းေမ ပါးစပ္မွ စုပ္သတ္သံေလးထြက္ေပၚလာသည္ ။
“ ဟုတ္ပါရဲ ႕….ကိုၾကီးရယ္… ေျခမၾကီးမွာလဲ ေသြးညိဳေတြဥ ျပီးေရာင္ေနပါလား…..”
“ တေန့က လယ္စပ္က ညဖက္အျပန္ ကန္သင္းေပါင္ နဲ ့ ခလုပ္တိုက္မိတာေလ….ေဆးရြက္ၾကီး၀ါးျပီး အံုထား ပါတယ္..ႏွင္းေမေလးရဲ့…စိတ္မပူပါနဲ႔…ေနာက္ရက္ဆိုေပ်ာက္သြားမွာပါ…..”
“ ေညာ္မိမခံနဲ ့ေနာ္ ကိုၾကီး…ေတာ္ၾကာေန ငန္း၀င္ေနဦးမယ္….”
“ ႏွင္းေမေလး အဲလိုေျပာလိုက္တာေတာင္…အနာတ၀က္သက္သာသြားျပီ..ႏွင္းေမရဲ ့….”
မင္းသူက ေျပာေျပာဆိုဆို ႏွင္းေမ ပါးေလးကို နမ္းလိုက္ေတာ့…တိမ္ေတာက္ခ်ိန္နဲ့အျပိဳင္ ႏွင္းေမ ပါးျပင္မွာ ပန္းဆီေရာင္သမ္းသြားေလရဲ ့….။
“ ဒီညေလ ႏွင္းေမ ကိုၾကီး ကိုေျပာစရာရွိလို႔…ခ်ိန္းလိုက္တာ…ကိုၾကီးဆီက စကားေတြၾကားရေတာ့.. ႏွင္းေမ ေျပာမထြက္ဘူး….မေျပာလဲမေျပာရက္ေတာ့ပါဘူးကိုၾကီးရယ္….”
“ ေအာ္ ႏွင္းေမရယ္…ကိုၾကီးကိုမ်ားေျပာစရာရွိတာေျပာမွေပါ့…ႏွင္းေမ ဘာပူစာခ်င္တာလဲေျပာ…ကိုၾကီး ၀ယ္ေပးမယ္ေလ….သရက္ထည္အဆင္ဆန္းေလးေတြလား…သနပ္ခါးလား..ေျပာျမိဳ႕ကိုလူၾကံဳရွိရင္မွာေပးမယ္..”
“အဲဒါေတြ..တခုမွ မဟုတ္ဘူးကိုၾကီးရယ္….”
ေျပာေျပာဆိုဆို ႏွင္းေမ မ်က္ႏွာေလး ညိဳးသြားျပီးအတန္ၾကာျငိမ္သက္သြားသျဖင့္… မင္းလူမွာ ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္သြားကာ…
“ ႏွင္းေမေလးရယ္…ေျပာမွေပါ့…ႏွင္းေမ မေျပာရင္ေလ…ကိုၾကီးဘယ္သိပါ့မလဲ…ကဲေျပာ…ဟုတ္ျပီလား..”
“ ႏွင္းေမေျပာရင္ ကိုၾကီး ႏွင္းေမကို စိတ္မဆိုးရဘူးေနာ္…”
“ ဟုတ္ပါျပီ ….ႏွင္းေမရယ္…မဆိုးရပါဘူးတဲ့ဗ်ာ…ႏွင္းေမ ကို ကိုၾကီးဘယ္တုန္းက စိတ္ဆိုးဘူးလို့လဲ..ကဲေျပာ..”
“ ဟိုေလ..ႏွင္းေမကိုၾကိ္ဳက္ေနတဲ့ တေယာက္ရွိေနတယ္ သိလား… ရြာေတာင္ဖက္က ကုန္စံုဆိုင္က မနန္းရဲ ့ အကို၀မ္းကြဲေပါ့…အသက္ကေတာ့ေလးဆယ္ေက်ာ္ေနျ့ပီ….သူျမိဳ႕ကေန..အလည္ေရာက္ေနတာ…တလေလာက္ရွိျပီ…ျပီးခဲ့တဲ့ဥပုဒ္ေန႕က ဆြမ္းခ်က္ဖို ့ ေစ်းသြားအ၀ယ္မွာ ႏွင္းေမ ကိုျမင္သြားျပီး…မနန္း ကတဆင့္ ေျပာခိုင္း လာတယ္…သူ ..ႏွင္းေမကို ေမတၱာရွိလို့ပါ..တဲ့…ႏွင္းေမက လက္ခံမယ္ဆိုရင္ေတာ့.. ႏွင္းေမကို လာေတာင္းပါ့မယ္တဲ ့…”
“..ဒါမ်ား..ႏွင္းေမေလးရယ္…ႏွင္းေမ မွာ ခ်စ္သူရွိတယ္ ျပန္ေျပာလိုက္ယံုေပါ့.. ဟုတ္ဘူးလား….”
“ ႏွင္းေမကေလ…ဒီလိုေတြးမိတယ္ ကိုၾကီးရဲ ့….သူ က အဘတို ့ကို လဲ လယ္ ဧကႏွစ္ဆယ္အျပင္ ႏြား တရွဥ္းလဲေပးထားခဲ့မယ္…လက္ရွိ အိမ္ေလးကိုလဲျပန္ျပင္ေဆာက္ေပးခဲ့မယ္တဲ့…ကိုၾကီး…အဲဒါေလ…ႏွင္းေမ စိတ္ႏွစ္ခြျဖစ္ေနတယ္…ေလွနံႏွစ္ဖက္နင္းတယ္လို့လဲ အေျပာမခံခ်င္ဘူး…သူ႕ ကိုလဲလက္ခံခ်င္တယ္… ကိုၾကီးကိုလဲ အရမ္းခ်စ္တယ္… သူ ့ကို လက္ခံလိုက္မယ္လို႔ဆိုတာကလဲ..အဘတို့အသက္ၾကီးေနျပီဆိုေတာ့ ႏွင္းေမ အဘတို့ေရွ ့ေရးအတြက္စိုးရိမ္တယ္…ေနာက္ ကိုၾကီးမွာကလဲ… အလုပ္အကိုင္က အဆင္ မေျပေနတာဆိုေတာ့……”
“ ေတာ္ပါေတာ့..ႏွင္းေမရယ္…ဆက္မေျပာပါနဲ ့ေတာ့….”
မင္းသူ ထံမွ စကားအဆံုးမွာေတာ့…. ႏွစ္ဦးလံုးဆီမွာ စကားသံထြက္မလာေတာ့ပဲ အသက္ရႈသံျပင္းျပင္းေတြသာ အတန္ၾကာသည္အထိထြက္ေပၚလာေနပါေတာ့တယ္….။ ထို အခ်ိန္မွာေနလံုးမွာ အေနာက္ရိုးမ ေတာင္တန္းေတြ ၾကားမွာ လံုးလံုးေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး.. မိုးရိပ္မိုးသားတို ့သည္ တရိပ္ရိပ္ျဖင့္ တက္လာေနသည္ မင္းသူႏွင့္ ႏွင္းေမ တို့ ႏွစ္ဦးလံုးမွာ သတိမထားမိခဲ့ၾကေပ..။
အတန္ၾကာမွသက္ျပင္းရွည္ၾကီးခ်သံၾကားလိုက္ရျပီး..စတင္ေျပာလာသူကေတာ့မင္းသူထံမွျဖစ္ပါတယ္…
“ႏွင္းေမ…ကိုၾကီးႏွင္းေမ ကိုအျပစ္ မတင္ရက္ပါဘူးကြာ…တကယ္ေတာ ့ ႏွင္းေမ ေျပာတာေတြ ဟုတ္ပါတယ္.. ကိုၾကီးမွာ ဘာမွအဆင္သင့္မျဖစ္ေသးတဲ့အခ်ိန္..ႏွင္းေမလဲ အသက္အရြယ္ၾကီးေနျပီ ျဖစ္တဲ့ မိဘေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ထားခ်င္ရွာမွာေပါ့…ကိုၾကီးနားလည္ပါတယ္…”
“ႏွင္းေမ က အခုကိစၥကို အဘတို့ ကိုေတာင္ ေပးမသိေသးဘူး ကိုၾကီးရဲ ့..”
“ အင္းပါ…ကိုၾကီး ႏွင္းေမေလးအေပၚမွာထားတဲ့ေမတၱာတရားကိုေျပာျပမယ္…ႏွင္းေမေလးကို ေလ ကိုၾကီးထက္ ငယ္ေတာ့ ညီမေလးတေလာက္လိုလဲခ်စ္တယ္…ေနာက္ေလ..သမီးရည္းစား လိုလဲခ်စ္တာႏွင္းေမေလးရဲ ့..”
“ ႏွင္းေမက ျမိဳ႕ ကိုေရာက္ သြားရင္လဲ ကိုၾကီးကို အျမဲသတိရေနမွာသိလား…ႏွင္းေမခ်စ္တာက ကိ္ုၾကီးကိုပါ.. တကယ္တမ္းခြဲေနၾကျပီဆိုရင္ေတာင္ ႏွင္းေမ ကိုၾကီးကို ခြဲႏိုင္ပါ့မလားမသိဘူးကိုၾကီးရယ္… ႏွင္းေမ ကိုၾကီးကိုပဲခ်စ္တာ..ခုဟာကေလ………”
“..အင္းပါ….ကိုၾကီးနားလည္ပါျပီ………ညီမ..ေလးရဲ ့…..”
မင္းသူသည္ ႏွင္းေမ ၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ျပီးသည္းအလား ေျပာဆိုလိုက္သည့္ စကားလံုးမ်ားေၾကာင့္ ဆက္လက္ၾကားလိုဟန္မရွိသည့္အတြက္ စကားစျဖတ္လိုက္ေသာ္လည္း.. မင္းသူ၏ စကားသံတို ့သည္ အက္ကြဲေဆြးျမည့္သံ တို႔ပါေနသည့္အတြက္အဆံုးတြင္ တိုး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြားျပီး ႏွစ္ဦးသားထံမွ မည္သည့္ စကားသံမွ ထြက္မလာေတာ့ေပ…။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ျမစ္ဖက္မွ ေလၾကမ္းၾကမ္းတခ်က္ေ၀႔လိုက္သည့္အတြက္ ကိုးေတာင္ျပည့္ေစတီ၏ ဆည္းလည္းသံတို့သည္ သူတို့ႏွစ္ဦးရွိရာသို႕လႊင့္ပ်ံ႕လာေန၏ ။ႏွင္းေမေလးမွာ သူခ်စ္သည့္ မင္းသူ အား ပိုမိုတင္းက်ပ္စြာ ဖက္ထားလိုက္ျပီး ကေလးငယ္တဦးပမာ ဦးေခါင္းကို မင္းသူ ၏ ပုခံုးထက္တြင္ တုိးေ၀ွ႔ ၾကည္စယ္ေနသေယာင္….။ အခ်ိန္မည့္မွ်ၾကာသြားသည္မသိ…မိုးသားမိုးရိပ္တို့မွာလည္း ေကာင္းကင္တခုလံုးဖုံးအုပ္သြားျပီး ရြာဖက္ဆီမွာ မီးေရာင္ လဲ့လဲ့ ကိုသာ ျမင္ရေတာ့သည္ ။ ႏွင္းေမမွာ ျပန္ၾကရန္အတြက္ မင္းသူအား…
“ ကိုၾကီး ျပန္ၾကရေအာင္ေလ….”   “    ဟင္…… ကိုၾကီး ငိုေနတယ္ဟုတ္လား……”
မင္းသူမ်က္ႏွာအား သူ႔ဖက္သို ့ဆြဲလွည့္ျပီး ေျပာလိုက္သည္ ။ မင္းသူ၏ ၾကမ္းတမ္းျပီး မဲညစ္ညစ္ ျဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာၾကီးႏွင့္ မလိုက္ဖက္ လွေသာ သမုဒၵယမ်က္ရည္တို့သည္ မ်က္၀န္းမ်ားမွ တသြင္သြင္ စီးဆင္းေနဆဲ……
“အင္း ..ကိုၾကီးက ႏွင္းေမေလး ျမိဳ ့ကိုသြားေနရေတာ့ မယ္ဆိုေတာ့…ေတြးျပီးေပ်ာ္လို့ပါ.. ကိုၾကီး တခါမွ မေရာက္ဘူးတဲ့ျမိဳ႕ဆိုတာၾကီးကို ညီမေလးသြားေနရေတာ့မွာ မို႔ ၀မ္းသာမိတာပါ….”
မင္းသူမွာ ပါးစပ္ထဲရွိရာ အဆင္ေျပႏိုင္မည့္ စကားမ်ားကိုေျပာဆိုမိသြားေသာ္လည္း… ေယာကၤ်ားၾကီး တေယာက္ရဲ ့ ခံစားခ်က္တို႔ ျပင္းထန္စြားေပါက္ကြဲေနျခင္းကို မရွိက္ပဲ..ပြင့္အံ မထုတ္ပဲ.. ပါးျပင္ထက္က မ်က္ရည္ေၾကာင္းၾကီးေတြေတာ့ မတားဆီးႏိုင္ခဲ့….
“ မငိုပါနဲ့ ကိုၾကီးရယ္ ကိုၾကီးငိုေတာ့ ႏွင္းေမ လဲငိုခ်င္တယ္….”
ေျပာေျပာဆိုဆို ႏွင္းေမ ၏ မ်က္၀န္းမ်ားမွ မ်က္ရည္တို ့သည္လည္းပိုးပိုးေပါက္ေပါက္ က်ဆင္းလာခဲ့ ေလေတာ့သည္ ။
“ ေအာ္…ႏွင္းေမေလးရယ္…မငိုရဘူးေလ….”
“ ဟင့္အင္း ငိုခ်င္လာျပီ…ႏွင္းေမ ကိုၾကီး အေပၚ မတရားဘူးထင္တယ္….ႏွင္းေမ ဘာလုပ္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူးကိုၾကီးရယ္….”
“..ႏွင္းေမ……ႏွင္းေမ………ေၾသာ္…ညီမေလး…ရယ္…”
ခ်စ္သူႏွစ္ထံမွာမ်က္ရည္မ်ား တားမရဆီမရ က်ဆင္းလာခ်ိန္မွာပဲ…ညွာတာမႈ မရွိပဲ သြန္းရြာလိုက္ေသာ မိုးၾကမ္းမ်ားေအာက္မွာ ခ်စ္သူႏွစ္ဦးတို ့မွာ တသိမ့္သိမ့္ငိုေနၾကဆဲ…။
အားရေအာင္ ငိ္ုေၾကြးၾကျပီးေနာက္….မင္းသူထံမွ…..
“ ကဲ ညီမေလးကိုၾကီးေျပာမယ္……ေသေသခ်ာခ်ာနားေထာင္….ညီမေလး ဟိုလူၾကီး ကမ္းလွမ္းလာတာကို လက္ခံလိုက္ေနာ္… သိလား….ညီမေလး ျမိဳ ့ေရာက္သြားရင္ ကိုၾကီး မၾကာမၾကာ အလည္လာခဲ့မယ္…သိလား… အဲၾကရင္ ကိုၾကီး ကို ဘုရားေတြ ဖူးရေအာင္လိုက္ပို့ေလေနာ္…ညီမေလး ျမိဳ့ကိုေရာက္သြားမွ ကိုၾကီးလဲ…ျမိဳ ့ ကဘုရားေတြ တ၀ဖူးရ မွာ…..ျပီးေတာ့……….ျပီးေတာ့… အို လိုက္သာလိုက္သြားပါ ညီမေလးရယ္… ဟုတ္ျပီလား. မၾကာခင္ ကိုၾကီးလဲလိုက္လာခဲ့မယ္…ဟုတ္ျပီလား…လာထ..ျပန္ၾကစို ့ညီမေလး…”
ႏွင္းေမ မွာ ကေလး တေယာက္ကဲ့သို ့ ….ရိႈက္ၾကီးတငင္ငင္ ငိုေၾကြးရင္း…မင္းသူေခၚရာ ရြာ အျပန္လမ္း ဖက္ဆီသို ့လိုက္ပါသြားေလေတာ့သည္….။
———————————————————–။ ———————————————————-
ေနာက္တလခန္ ့အၾကာမွာေတာ့….ႏွင္းေမ ရဲ ့မဂၤလာေဆာင္ ကို ရြာမွာ အၾကီးက်ယ္ဆံုး က်င္းပေတာ့မွာမို ့ ရြာခံကာလသားမ်ားေရာ လူၾကီးလူငယ္မ်ားပါမက်န္ ေပ်ာ္ရြင္ေနၾကပါတယ္…။
ထိုအခ်ိန္မွာ မင္းသူ တေယာက္မွာ မိုးလင္းက မိုးခ်ဳပ္ ျမစ္ရိုးေခ်ာင္းရိုးက မတက္ပဲ ႏွင္းေမ ရဲ့ မဂၤလာေဆာင္မွာ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ လက္ ဖြဲ ့ဖို့ အတြက္ ၾကိဳးစားျပီးရွာေနေလရဲ႕…သြားေလရာမွာ ပလိုင္းတလံုးအျမဲလြယ္ထားျပီး ပလိုင္း ထဲမွာေတာ့… လူျမင္မခံေစခ်င္တဲ့ ေတာအရက္မီးေတာက္ တလံုးကိုေဆာင္ထားတတ္တယ္…။ လူေတြ နဲ့အေ၀းဆံုးေနရာေရာက္ျပီဆိုရင္ျဖင့္  မီးေတာက္ေအာင္ျပင္းတဲ့ အရက္ ကို စိတ္ရွိသေလာက္ေမာ့ခ်လိုက္တာကို ဘယ္သူမွ သိလိုက္မွာ မဟုတ္ပါဘူး..။  မင္းသူရင္ထဲက အပူေတြနဲ့ လဲ မီးေတာက္ေတာအရက္က မယွဥ္သာဘူးထင္ပါ့…။
ရြာထဲက ည လူသံေတြ တိတ္ဆိတ္ခ်ိန္ေလာက္က် မွ မင္းသူ တေယာက္ ပလိုင္းကိုဆြဲ ရႊံ႕ေတြေရေတြ စိုစြတ္ေနတဲ့အ၀တ္အစားေတြနဲ႔ ရြာထဲကိုျပန္၀င္လာတတ္ပါတယ္..။ ဒိေနာက္…ရြာထိပ္က ငါးဒိုင္မွာ ရလာသမွ် ငါးေတြ ကိုေရာင္းတယ္…သူအတြက္ကေတာ့ အရက္ျပင္းတလံုး၀ယ္ျပီး က်န္ေငြကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ဆုပ္ကာ သူေနတဲ့တဲေလးဆီျပန္လာတတ္ပါတယ္…တဲဆီျပန္ေရာက္ ရင္ျဖင့္အရင္ဆံုး သူ ့ရဲ ဘဏ္တိုက္ၾကီး ျဖစ္တဲ့ ၀ါးဆစ္ဘူးၾကီးကို အရင္ဆံုးေျမၾကီးထဲကတူးျပီး လက္ထဲဆုပ္လာသမွ် ပိုက္ဆံေတြကို အကုန္ထည့္ ျပီးတာနဲ့ ေျမၾကီးထဲျပန္ျမဳပ္္ ။ ျပီးေနာက္ မွာ ပုဆိုးပိုင္းေလးလဲ၀တ္ျပီးတာနဲ႔… အရက္ပုလင္းဆီလက္လွမ္းျပီး… ကုန္သည္႔တိုင္ေအာင္ ေမာ့ခ်လိုက္ျပီ… ေလာကၾကီးႏွင့္ တညတာ အဆက္ပ်က္သြားျပန္ပါေတာ့တယ္…။ ဒီလို နဲ့  ႏွင္းေမ ေလး မဂၤလာေဆာင္မယ္ေန႔ေရာက္ခဲ့ပါျပီ…
တရြာလံုးမီးခိုးတိတ္ေကၽြးမွာဆိုေတာ့..မနက္မိုးလင္းထဲကျပင္ဆင္ေနလိုက္ၾကတာ..ဓါတ္စက္ ကိုလဲ ျမိဳ ့ က  အေကာင္းဆံုးဆိုတာမွာ ဌားဖြင့္တာတဲ့…ႏွင္းေမေလးကိုလဲ ဆင္ထားလိုက္တာမွေရႊေရာင္စိန္ေရာင္ေတြ တဖိတ္ဖိတ္နဲ ့ ျမိဳ့ကဓါတ္ရွင္မင္းသမီးေတြ အတိုင္းဆိုပဲ.. မင္းသူ လန္ ့ႏိုးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ နားထဲကို တိုး၀င္လာ တဲ့အသံေတြ…
“ ႏွင္းေမေလးကို ျမင္ခ်င္လိုက္တာ…ႏွင္းေမေလးရယ္…”
မင္းသူ ႏႈတ္မွတီးတိုးထြက္ေပၚတဲ့စကားသံ…
တခဏ အတြင္းမွာ မင္းသူတေယာက္ တဲ ေခါင္းရင္းကိုေျပးသြားျပီး ေျမၾကီးေတြကိုလက္ၾကမ္းၾကီး ႏွစ္ဖက္နဲ ့တူးဆြကာ သူ ့ပိုင္ဆိုင္သမွ် တခုထဲေသာ တန္ဖိုးအၾကီးဆံုး ၀ါးဆစ္ဘူးၾကီးကိုတူးေဖာ္ေနျပီး လက္ထဲ ေရာက္လာတာနဲ ့..သူ ့၀တ္ထားတဲ့ပင္နီအက်ၤ ီအေဟာင္းၾကီးနဲ ့ေျမၾကီးေတြ ကို ပြတ္တိုက္ဖယ္ရွား.. ေနလိုက္တယ္..တဆက္ထဲမွာပဲ သူ ့တဲေျခရင္းမွာေနတဲ ့ သူဘၾကီးတ၀မ္းကြဲေတာ္စပ္သူထံသြားလိုက္ျပီး …
“ ဘၾကီး ႏွင္းေမ မဂၤလာေဆာင္သြားမွာ မဟုတ္လား…သြားရင္ က်ေနာ္ ရဲ ့ႏွင္းေမ အတြက္လက္ဖြဲ ့ ေလးကိုေပးေပးပါေနာ္…”
“ ငါ့တူရ မင္းလက္ဖြဲ ့ၾကီးကလဲ ၀ါးဆစ္ဘူးၾကီးပါလား…ၾကည့္လဲလုပ္ပါေမာင္ရင္ရယ္…”
“ ေပးသာေပးလိုက္ပါဘၾကီးရာ….က်ေနာ္လက္ဖြဲ ့လို့သာႏွင္းေမေလးကိုေျပာလိုက္…က်ေနာ္က ေခ်ာင္းစပ္မွာ ျမံဳးေတြေထာင္ထားတာ သြားေဖာ္ရမွာ မို့အျပန္ေနာက္က်ေန ရင္ မမီလိုက္ပဲေန မွာစိုးလို့ပါ…။
“ ေအးကြာ ထားခဲ့….”
မင္းသူလဲ ဘၾကီးျဖစ္သူကိုႏႈတ္ဆက္ဖို့ေတာင္ သတိမရ ပဲ  ရြာျပင္ကိုေျခလွမ္းက်ဲၾကီးမွာျဖင့္ ထြက္သြာပါေတာ့တယ္…..။ ရြာျပင္နားက အရက္ခ်က္ဖိုေရာက္တာနဲ ့ ခ်က္အရက္မီးေတာက္ ႏွစ္လံုးကို အေၾကြး၀ယ္ကာတလံုးကိုခါးၾကားထိုး ၊ တလံုးကိုဆက္တိုက္နီးပါး ေမာ့ကာေမာ့ကာ ျဖင့္ ရြာႏွင့္အေ၀းဆံုး ကို ဦးတည္ရာမဲ ့ လွမ္းေနပါေတာ့တယ္…
———————————————————— ။ ——————————————————-
တရြာလံုးေပ်ာ္လိုက္ၾကသည္ျဖစ္ျခင္း..။ တဦးတေယာက္ကိုေမွ်ာ္ေနသူကေတာ ့ႏွင္းေမေလး… လည္တဆန္႔ဆန္႔ ႏွင့္ သူ႕ ရ ဲ ့အခ်စ္ဆံုးကိုၾကီး မင္းသူ ေပၚမလာေသးသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ေမွ်ာ္ေနမိသူ ။ မဂၤလာေဆာင္ က်င္းပေနရာသို ့မင္းသူ ရဲ ့ဘၾကီး၀မ္းကြဲ ေရာက္လာေတာ့ ႏွင္းေမေလးမွာ အေျပးအလႊား ေမးရသည္ ။
“ ဘၾကီး အစ္ကို မင္းသူေရာဟင္….”
“ မင့္ အကိုကြယ္ ျမံဳးေတြ ေဖာ္စရာရွိလို ့ဆိုျပီးေရးၾကီးသုတ္ျပာ နဲ့ ထြက္သြားေလရဲ ့ဘၾကီး ကိုေတာ့ မင္းကိုလက္ဖြဲ႔ ဖို့ဆိုျပီး ဒါၾကီးေပးသြားတယ္..ဆက္ဆက္ေပးေပးပါတဲ့…မွာ သြားေသးတယ္…ဒီမွာေရာ့…..”
“  ဟင္၀ါးဆစ္ဘူးၾကီးပါလား…..”
ႏွင္းေမ လွမ္းယူလိုက္တာကို သူတို႔သားၾကီးက ျမင္သြားေတာ့ ….
“ အႏွင္း…ဒီရႊံ႔ေတြ ေပက်ံေနတဲ့ ၀ါးဆစ္ဘူးၾကီးဘာလို့ ကိုင္ေနတာလဲကြာ…လႊင့္ပစ္လိုက္… အ၀တ္အစားေတြ ေပက်ံကုန္မွျဖင့္ကြာ……”
“  ဒါ..အႏွင္း အကိုတေယာက္က လက္ဖြဲ႔လာတာ..”
“…ဘာ…..ဟားဟားဟား….အႏွင္းေလးကေတာ ့ကြာ…လြင့္ပစ္လိုက္ပါ…ဘာမဟုတ္တဲ့..၀ါးဆစ္ဘူးကိုမ်ား..”
သူတို႔သားၾကီးမွာ ၀ါးဆစ္ဘူးကိုယူကာ ထမင္းဟင္းမ်ားခ်က္ျပဳတ္ရာေနရာဖက္သို ့ လွမ္းပစ္ေပး လိုက္ေလေတာ့သည္..။ ေအာ္….အျမတ္တႏိုး လက္ဖြဲ ႔လာတာကိုေတာင္မွ ေသခ်ာျမင္ခြင့္မ၇လိုက္တဲ့ ႏွင္းေမေလး ဘ၀ပါလား….၊ ဒီလို နဲ ့မဂၤလာေဆာင္ပြဲၾကီးသာ ျပီးဆံုးသြားတယ္…ႏွင္းေမေလးေတြ႔ခ်င္ ေနတဲ့…ခ်စ္ရသူ..အခ်စ္ဆံုး ဆိုတဲ့ သူရဲ ့ကိုၾကီး တေယာက္ ေရာက္မလာႏိုင္ခဲ့ပါ….။
—————————————-။——————————————————–
မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ား မ်က္ႏွာေပၚသို႔ က်ဆင္းလာသည့္အတြက္မင္းသူ  အသိတို့ျပန္လည္ ၀င္ေရာက္လာခဲ့သည္ ။ မ်က္စိတို့ ကခ်က္ခ်င္းဖြင့္မရေသး ပထမဆံုးသတိထားမိတာကေတာ့ လယ္ကြက္တခုထဲက ကန္သင္းရိုး မွာ ပက္လက္အေနအထားမွန္းသိလိုရသည္ ။အားယူျပီးထလိုက္သည္.. မ်က္စိႏွစ္ကြင္းက ပြင့္လာေသာ္လည္းဘယ္အရာမွသဲကြဲစြာမျမင္ရ ။အခ်ိန္ ကိုလည္းမခန့္မွန္းတတ္ေတာ့… မိုးတို့သည္လည္းသည္းထည္စြာရြာေနဆဲျဖစ္သည့္အျပင္ ေကာင္းကင္တခုလံုးမွာ လညး္ မိုးၾကိဳးထစ္သံမ်ား လွ်ပ္ပ်က္သံမ်ားျဖင့္သာ ဆူညံေနေလ၏ ။
မင္းသူအားယူျပီးထလိုက္သည္ ။ မတ္ရပ္ ျဖစ္လာျပီးမွ  ပစ္လဲၾကသြားသည္ ။ အရက္ျဖင့္သာအရာရာကိုေမ့ေပ်ာက္ေနခဲ့တဲ့ မင္းသူ..ခံႏိုင္ရည္မရွိေတာ့..ရင္တခုလံုး မီးစႏွင့္ထိုးထားသည့္ပမာ.. ပူေလာင္ေနေလရဲ ့…။ အရပ္ရွစ္မ်က္ႏွာကို မွန္းေမွ်ာ္ၾကည့္လိုက္သည္ ။ လွ်ပ္စီးေရာင္ေအာင္မွာ မသဲမကြဲ ေတြ ့ လိုက္ရတဲ့ ရြာ ဦးကေစတီ…။ ဟုတ္ျပီ သူရြာေရာက္ေအာင္ျပန္မွျဖစ္မည္ ။ မနက္ဆိုလွ်င္ ႏွင္းေမ တို့ ျမိဳ့ကို သြားၾကေတာ့မယ္…ႏွင္းေမေလး စိတ္ခ်မ္းသာေအာင္ သူ သြားႏွစ္သိမ့္စကားေျပာရမည္။
မိုးေရထဲမွာပဲ ရြာရွိရာကို အားတင္းေလွ်ာက္လာခဲ့ရသည္ လမ္းတြင္မၾကာခဏေခ်ာ္လဲေသာေၾကာင့္ ခရီးကမတြင္…လဲလိုက္ျပန္ထလိုက္သြားလိုက္ သည္လိုႏွင့္ ဆည္းလည္းသံ သဲ့သဲ့ေလး နားထဲကို တိုး၀င္လာခဲ့သည္ ။  မင္းသူ သိလိုက္ျပီ ရြာဦးက ကိုးေတာင္ျပည့္ေစတီ ထံမွ ဆည္းလည္းသံ…။
သည္လိုမိုးေတြရြာေတြခ်ိန္ ၊ေလာကၾကီးတခုလံုးေမွာင္မဲေနခ်ိန္ ၊ ဆည္းလည္းသံေတြၾကားေနရခ်ိန္ မွာသူနဲ့ ႏွင္းေမေလးတို့ မိုးနဲ့အတူငိုခဲ့ၾကဘူးတယ္…။ အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ မင္းသူနားထဲကို စကားသံေလးတခု တိုး၀င္လာတယ္..ဘယ္အရပ္ဘယ္ေဒသကလာသည္ေတာ့မသိ…..
……………….“ ကိုၾကီး..ႏွင္းေမေလ… ကိုၾကီးကိုအရမ္းခ်စ္တယ္သိလား….”…..” ……..”………….”……………”
မင္းသူ  ေပ်ာ္သြားသည္..ျပီးေနာက္ ေက်ေက်နပ္နပ္ ၾကီး တခ်က္ျပံဳး လိုက္သည္…ႏူတ္မွလဲ မပီမသ စကားသံမ်ား ျဖင့္………
……………….. “  ကိုၾကီး လည္း….ႏွင္းေမေလးကို………..အရမ္း…ခ်စ္……………..”
……………………………………………………………
…………………………
…………..
……………………………………………………………… ။ …………………………………………………………………
“ ဘၾကီး…အကိုမင္းသူ ကိုေတြ ့ရင္ေလ… ႏွင္းေမ ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္လို ့ေျပာေပးပါေနာ္….ျပီးေတာ့ေလ…ျမိဳ ့ ကိုလဲ  ဆက္ဆက္ လိုက္လာခဲ့ပါလို ့ေျပာေပးပါေနာ္….”
“.ေအးပါ သမီးရယ္…စိတ္ခ်သြား  မင္း အစ္ကိုကိုေျပာေပးမယ္ စိတ္ခ်…..”
ျမိဳ ့ကိ္ု လိုက္သြားေတာ ့ မယ္ …ႏွင္းေမေလးကို တရြာလံုးကိုလိုက္ပို ့နႈတ္ဆက္ေနၾကတာ… အားလံုးက မ်က္ရည္ေတြ စို့ကာျဖင့္..တတြတ္တြတ္မွာေနတာေတြကေတာ့သူခ်စ္ရတဲ့ ကိုၾကီးမင္းသူ… အတြက္သာ… သူ႔မွာ ရတက္မေအးရွာ ျဖစ္ေနတယ္ေလ…သတို့သားေလာင္းကေနခင္ပြန္းသည္ၾကီးအျဖစ္ ရယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ ကိုျမိဳ ့သားၾကီး မွာေတာ့…အရာရာ အားလံုးကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရသြားသည့္အတြက္ ေအာင္ႏိုင္သူၾကီး တေယာက္ အျဖစ္ မထီျပဳံးလား..ေလွာင္ျပံဳးလားေတာ့ မသိ..ပိုင္ပိုင္ႏိုင္ႏိုင္ၾကီးကို ျပဳံးေနႏိုင္ခဲ့တယ္…။ သူမပိုင္ဆိုင္လိုက္ရတဲ့ ႏွစ္လံုးေသြးေၾကာေတြထဲ က အခ်စ္စစ္ေတြကိုေတာ့ သူမရခဲ့တာကို သိခဲ့ဟန္မေပၚ…
တေရြ ့ေရြ႔ နဲ ့ေရႊျမိဳ ့ေတာ္ၾကီးဆီသို ့ ေရာက္ဖို့အတြက္ ႏွင္းေမ တို့ ဇနီးေမာင္ႏံွ ခရီးအဆင့္ဆင့္ ထြက္ရန္ရြာမွာ ထြက္ခြာသြားၾကေလျပီ……။ ျမင္ကြင္းမွေပ်ာက္ကြယ္သြားေတာ့မွပဲရြာသားေတြ အားလံုးလဲ မိမိတို အိမ္မ်ားသို ့ ျပန္ရန္ျပင္ဆင္ေနစဥ္မွာပဲ………..
“ ……….မင္း သူ အေလာင္းကို ရြာ အျပင္ေစတီ နားမွာ ေတြ႔ခဲ့တယ္တဲ့ေဟ့………….”
တဆင့္စကားတဆင့္နားျဖင့္ မင္းသူအေလာင္းရွိရာ သို ့သြားေရာက္ၾကျပီး…ၾကည့္ၾကသည္ ။မိုးေရေတြရြဲရြဲ စိုကာ…ေဘးတေစာင္းအေနအထားျဖင့္ ေသဆံုးေနေသာ မင္းသူ ကိုေတြ ့လိုက္ၾကရသည္ ။ ထူးျခားမႈ ့တခုက မင္းသူ မ်က္ႏွာမွာ ျပံဳးေနသေယာင္ေယာင္ ျဖစ္ေနသည္ ။
“ ရြာျပင္မွာေသတာ..ရြာထဲ မသယ္ေကာင္းဘူးကြာ…ရြာျပင္မွာပဲထားျပီး..သျဂိၤဳလ္လိုက္ၾကရေအာင္….”
ေသတဲ့တိုင္ေအာင္ လူေတြနဲ ့ေ၀းရာမွာေနႏိုင္ခဲ့တဲ့ မင္းသူပါလား………
ဒီလိုနဲ့ မင္းသူ ရဲ ႔တဲေလး မွာပဲ သူရဲ ့နာေရးအိမ္လုပ္လိုက္ၾကေတာ့ လာၾကသူမ်ားကို ဧည့္ခံရန္အတြက္ ရပ္ရြာမွ စုေပါင္းျပီး လုပ္ၾကကိုင္ၾကေပါ့..
“….တေန့ က ပိုေနေသးတဲ့ ထင္းေတြ ကို သယ္သြားလိုက္ပါကြာ…လိုရာသံုးၾကေပါ့….”
ႏွင္းေမရဲ ့အဘ က ႏိုင္သမွ်ကူညီသည့္သေဘာျဖင့္ေျပာလာသည္ ။ရြာသားမ်ား လည္း ထင္းမ်ားကိုသယ္ယူျပီး
ေရေႏြးတည္ဖုို ့လုပ္ေနစဥ္…မီးဆိုက္ရန္အတြက္ ရြာသားတေယာက္ က  ၀ါးဆစ္ဘူးၾကီး ကိုခြဲလိုက္ေတာ့……..
“……ဟာ အထဲမွာ ပိုက္ဆံေတြအမ်ားၾကီးပါလားေဟ့…..ဒါ….ဒါ….စုဘူးၾကီးပဲ ဟ…လာၾကည့္ၾကပါဦး…..”
ရြာသားတေယာက္ ေအာ္ေျပာလိုက္သံေၾကာင့္ လူေတြ အေျပးအလႊားသြားၾကည့္ၾကေတာ့….မင္းသူရဲ ့ဘၾကီးက ျမင္ေတြ႔သြားျပီး………….
“ ဒါ မင္းသူ က ငါ့ ကို ႏွင္းေမ မဂၤလာေဆာင္မွာလက္ဖြဲ ့ခိုင္းလိုက္ တဲ့…..၀ါးဆစ္ဘူးၾကီးပဲ…..ေအာ္ဒါေၾကာင့္ မင္းသူက  ဆက္ဆက္ ေပးေပးပါလို ့ ေျပာ သြားတာကိုး…….ေအာ္ မင္းသူ…..မင္းသူ……….”
အျဖစ္မွန္ကို အားလံုးသိလိုက္ရတဲ့အခ်ိန္မွာ တရြာလံုးစိတ္မေကာင္းႏိုင္ၾကေတာ့……..
ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့….မင္းသူ ရဲ ့ပိုက္ဆံေတြနဲ့ပဲ ရြာဦးကေစတီ ကို ထံုးသကၤန္းျပန္ကပ္ၾကတယ္… သူ့အေလာင္းကိုေတြ႔ခဲ့တဲ့ေနရာမွာပဲ…..မင္းသူအတြက္ အုတ္ဂူျဖဴျဖဴေလးတလံုးကို… တည္ထားေပး လိုက္ ပါေတာ့တယ္…..။
ရြာသားေတြ ရဲ ့ ရင္ထဲမွာေတာ့ မင္းသူရဲ ့ အုတ္ဂူေလးကိုေတြ ႔လွ်င္ျဖင့္ သတိရေနၾကတုန္း………. မ်က္ရည္၀ဲေနၾကတုန္း…. အမွ်ေပးေ၀ေနၾကတုန္းပါပဲ……….
မင္းသူ…………
ရယူလိုမႈ ့ထက္ ပိုျပီးေပးဆပ္ႏိုင္ခဲ့တဲ့…..မင္းသူ……..
ေလာကၾကီးကို အရက္ပုလင္းတလံုးနဲ့ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးအန္တုႏိုင္ခဲ့တဲ့ …….မင္းသူ…….
ခံစားခ်က္ေတြကို.. မရွုိက္ပဲ..အန္မထုတ္ပဲ…သမုဒၵယ မ်က္ရည္ေတြအျဖစ္..ေျပာင္းႏိုင္ခဲ့တဲ့………မင္းသူ……..
ဘ၀ တခုလံုးနဲ ့ရင္းျပီး ရယူႏိုင္ခဲ့တဲ့ အျပံဳး တခုကို ေနာက္ဆံုးထြက္သက္ထိရယူႏိုင္သြားခဲ့တဲ့…. မင္းသူ…….
မင္းသူေရ……….အမွ်….အမွ်….အမွ်………………. ။                   ။

ျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္း

ရွမ္းျပည္နယ္ေတာင္ပိုင္း၊လြိဳင္လင္ခရိုင္းတြင္းမွ ၿမို႕တစ္ၿမိဳ႕ နာမည္က “မုိးနဲ”(ျဖစ္ရပ္မွန္)
တစ္ခ်ိန္က မိုးနဲေစာ္ဘြားအုပ္ခ်ဳပ္ခဲ့ေသာ ေဟာ္နန္းရွိရာၿမိဳ႕၊ ဤျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းတြင္ မိုးနဲၿမိဳ႕သည္ အဓိကမက် မိုးနဲၿမိဳ႕တြင္ေနေသာ ယာဥ္ေမာင္း   ေဒါင္းစိန္ နဲ႕ နန္းစင္ခ်ိဳတို႕ ခ်စ္သူႏွစ္ဥိးကသာအဓိက သရုပ္ေဆာင္မ်ားျ ဖစ္ၾက ေလ သည္။ ေတာင္ႀကီးလြိဳင္လင္ မိုးနဲၿမိဳ႕မ်ားသို႕ ကုန္စိမ္းမ်ားသယ ္ ယူပို႕   ေဆာင္   ေပးေနေသာ ေဒါင္းစိန္ ၏ဂ်စ္ကား ကို မစီးဘူးသူေတာ္ေတာ္ရွားသည္။ အထူးသျဖင့္ နန္းစင္ခ်ိဳတစ္ေယာက္ ယာဥ္ေမာင္း ေခါင္းစိန္ေဘး ဂ်စ္ကားေရွ႕ခန္းမွ လုိက္ပါေလ့ရွိေၾကာင္းကိုလဲ လူတိုင္းသိၾကၿပီ းျဖစ္သည္။
ေဒါင္းစိန္က မိတၴီလာသား၊ နန္းစင္ခ်ိဳက မိုးနဲသူ။ တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး ႏွစ္ႏွစ္ကာကာ ခ်စ္ခဲ့ၾကသည္႕အေၾကာင္းကိုလဲ မိုးနဲတစ္ၿမိဳ႕လ ံုးအသိပင္ျဖစ္သည္။
“အစ္ကို နန္းကိုဘယ္ေတာ့ လက္ထပ္ယူမွာလဲဟင္”
“အစ္ကို ရုန္းကန္ေနရတဲ့ဘ၀ကိုလည္း နန္းအသိသားနဲ႕။နန္းကို တင့္ေတာင့္တင့္တယ္ လက္ထပ္ယူဖို႕ပဲႀကိဳး စားၿပီးေငြစုေနတာေလ”
“ဒါေတာ့ဒါေပါ့အစ္ကိုရယ္…ေယာက်ာၤးေလးတို ႕ရဲ႕အခ်စ္သည္ တစ္ခဏ၊ မိန္းကေလးတို႕၏ အခ်စ္သည္ တစ္ဘ၀ဆို တာေလးေတာ့ အစ္ကိုသိမွာပါ”
“အစ္ကိုက အဲ့အမ်ိဳးအစားထဲပါေနလုိ႕လား…”
“အဲဒီလုိ မဟုတ္ပါဘူး အစ္ကိုရယ္၊ နန္းတို႕မိန္းမသားဆိုတာေရွ႕ေရးက ေမွ်ာ္ေတြးေနၾကတဲ့သူေတြပါ၊နန္းအစ္ကို႕ကို ယံုပါတယ္။ နန္းကို အစ္ကို ဘယ္ေလာက္  ခ်စ္တယ္ဆိုတာနန္းသိပါတယ္”
နန္းစင္ခ်ိဳရဲ႕ ခ်ိဳသာေသာအၿပံဳးေလးနဲ႕ ခ်စ္စကားျပန္တံုျပန္လုိက္ေတာ့ ေဒါင္းစိန္ တစ္ေယာက္ပီတိေတြလႊမ္းလို႕ေပါ့…
“မၾကာခင္ နန္း စိတ္တိုင္းက်ျဖစ္ေစရမွာပါ နန္းရဲ႕”
မိုးနဲေစ်းေန႕၊ လြိဳင္လင္ေစ်းေန႕ ေတာင္ႀကီးေစ်းေန႕မ်ားတြင္ ေဒါင္းစိန္နဲ႕ နန္းစင္ခ်ိဳတို႕ခ်စ္သူႏွစ္ဥိးကိုအၿမဲလို လုိ   ျမင္ေတြ႕ေနၾကရသည္…

တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး အနစ္နာခံနားလည္မ ွဳရွိၾကၿပီးအခ်စ္ႀကီးခ်စ္ခဲ့ၾကေသာ ယာႈဥႈ္ေမာင္းသမားေလး ေဒါင္းစိန္ နဲ႕ ေစ်းသည္မေလးနန္းစင္ခ်ိဳတို႕ ၃ ႏွစ္ အတြင္း မွာပင္လက္ထပ္ခဲ့ၾကသည္။
မိုးနဲတစ္ၿမိဳ႕လံုးကလဲေဒါင္းစိန္နဲ႕ နန္းစင္ခ်ိဳတို႕ ဇနီးေမာင္ႏွံကိုေနနဲ႕လ ေရႊနဲ႕ျမပံုပမာဆိုသည္႕ သီခ်င္းထဲက လုိေတာင္   ေထာပနာျပဳၾကသည္။
ႏွစ္ဦးသားအႏွစ္ႏွစ္အလလႀကိဳးစားရွာေဖြခဲ့ၾ ကသည္႕ေငြေလးနဲ႕ မိဘမ်ားႏွင့္ အိမ္ခြဲ ေနထိုင္ၾကသည္။
တစ္ဦးအေပၚတစ္ဦး နားလည္မွဳေပး၊ တစ္ဦး အခက္အခဲ မ်ားကိုတစ္ဦး ေျဖရွင္းေပး ေဒါင္းစိန္ ကလဲအိမ္ေထာင္ဦးစီးပီပီ   ေန႕မနား ညမ အားစီးပြားရွာ ကား ဆြဲ၊ နန္းစင္ခ်ိဳကလဲ အိမ္ေထာင္ရွင္မေကာင္းျဖစ္ေအာင္ ေနထိုင္ေလသည္ ၊သို႕ေသာ္လဲ တစ္ေန႕တြင္ ေရွ႕သြားေနာက္လိုက္ညီေနေသာ ဇနီးေမာင္ႏွံ အတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ေလ းတစ္ခု ၀င္ေရာက္လာေလသည္…
“အစ္ကို ေဒါင္း မနက္ျဖန္လည္း အကိုေဒါင္းကားနဲ႕ပဲလုိက္မွာေနာ္၊ေရွ႕ခန္း အစ္ကုိ႕ေဘးမွာ ေနရာခ်န္ထားေပး” အိမ္ေရွ႕ဆီမွ အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၏ ခရာ တာတာႏြဲ႕တဲ့တဲ့အသံကို ၾကားလုိက္ရသျဖင့္နန္းစင္ခ်ိဳ တစ္ေယာက္ ေ၀့ၾကည္႕ လုိက္သည္။သူအင္မတန္ခ်စ္ေသာ လင္ေတာ္ေမာင္ေဒါင္းစိန္ေဘး၌ ပြတ္သီးပြတ္သပ္ ထိုင္ေနသည္႕ ေခ်ာေခ်ာလွလွ အမ်ိဳးသမီးငယ္တစ္ဦးကိုေတြ႕ရသည္…
“ဒီေန႕ေတာ့ကားေရေဆးရမွာမို႕ခ်ယ္ရီ ဒီကေနပဲဆင္းသြားေတာ့ေနာ္၊ မနက္ျဖန္ ခ်စ္ရီအိမ္ကို အကို၀င္ႀကိဳမယ္”
“Ok ခ်ယ္ရီသြားမယ္”
ဂ်စ္ကားေရွ႕ခန္းမွ လွဳပ္လီလွဳပ္လဲ့ႏွင့္ ခပ္ယဲ့ယဲ့ဆင္းသြားေသာခ်ယ္ရီအား စူးရွေသာမ်က္လံုးအစံုႏွင့္ၾကည္႕ေနသူက နန္းစင္ခ်ိဳ။
“ကား ဆရာ ႀကီး ဒီနား ကိုခဏၾကြပါအုန္း”
ရိသဲ့သဲ့စကားေၾကာင့္ ေဒါင္းစိန္သိလို က္ၿပီျဖစ္သည္။
“အဲ့ဒီခ်ယ္ရီဆိုတဲ့ေကာင္မက ဘယ္ကလဲ၊ ဘာေၾကာင့္ အစ္ကို႕ေဘးနားမွာ ကပ္ထိုင္ေနရတာလဲ၊အစ္ကို႕ေဘးမွာ နန္းစင္ခ်ိဳ ဆိုတဲ့သူ႕မိန္းမ ကလြဲရင္ ဘယ္သူမွ ထိုင္ခြင့္မရီဘူးေလဆိုတဲ့ စကားလံုးေတြနဲ႕ အစ္ကို႕ကိုတိုက္ခိုက္ေတာ့မယ္ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ အစ္ကို အရမ္းပင္ပန္းလာလုိ႕ စိတ္ ရွည္ရွည္ထားေပးအံုးေနာ္၊ ေနာက္ေတာ့ အားလံုးရွင္း သြားမွာပါ နန္းရဲ႕”
နန္းစင္ခ်ိဳဘာမွပင္မေျပာလုိက္ရမီ ေဒါင္းစိန္တစ္ေယာက္ ကားေရေဆးရန္ဟုဆိ ုကာထြက္သြားလုိက္သျဖင့္ စကားနည္း ရန္ဆဲျဖ စ္ခဲ့ရသည္။ သို႕ရာတြင္ လည္းေန႕စဥ္လုိလို ပတ္၀န္းက်င္မွ အတင္းအဖ်င္းေလ မ် ားတိုက္ခတ္ မွဳေၾကာင့္ နန္းစင္ခ်ိဳ ခံျပင္းစိတ္မ်ား အံုၾကြလာသည္။ခ်ယ္ရီဆိုေသာ မိန္းကေလး ကိုေတြ႕လွ်င္ အရွုပ္ကို ရွင္းမည္ဟု ဆံုးျဖတ္ထားလုိက္သည္။
သို႕ႏွင့္ မည္သူမွ်အသိမေပးပဲ ေဒါင္းစိန္ရွိမည္႕ ဂ်စ္ကားဂိတ္သုိ႕တစ္ဦးတည္းလုိက္သြားသည္။ “နန္း ဘာျဖစ္လုိ႕ လုိက္လာတာလဲ၊ခ်ယ္ရီနဲ႕ အကို ဘယ္ လုိပံုစံနဲ႕ မွမပတ္သက္ဘူးဆိုတာ အစ္ကိုရွင္းျပၿပီးၿပီေလ”
“အစ္ကုိေျပာတာေတြအားလံုးကို နန္းနားလည္ပါတယ္၊ဒါေပမယ့္ အစ္ကိုရယ္ အရင္တုန္းကလိုပဲအစ္ကို ကားေမာင္းေန ရင္ အစ္ကို႕ေဘးနားမွာပဲ နန္းအၿမဲလုိက္ေနခ်င္တာ အစ္ကိုရဲ႕”
“ခက္လုိက္တာ နန္းရယ္ အစ္ကိုတို႕ ကားသမားဆိုတာ ခုႏွစ္ရက္သားသမီ းနဲ႕အလုိက္သင့္ေပါင္းရတယ္ဆိုတာ နန္းလည္း အသိသားနဲ႕”
“ဟုတ္ပါတယ္ အစ္ကိုရဲ႕၊ ဒါေပမယ့္လဲ အကို႕ေဘးနားမွာဘယ္သူမွ ထုိင္တာ မႀကိဳက္ဘူး”
“နန္းကလဲ ကေလးဆန္လုိက္တာ။ ကဲလာ ခုလည္းအစ္ကို လုိက္ပို႕မယ္၊ အကို႕ေဘးနားမွာပဲထိုင္ေပါ့၊ ေရွ႕ခန္းမွာ ဘယ္မိန္းကေလးမွမတင္ေတာ့ ဘူး ေက်နပ္လား”
နန္းစင္ခ်ိဳက ကႏြဲ႕ကယႏွင့္ေခါ င္းအသာညိတ္ျပလုိက္သည္။ေဒါင္းစိန္တစ္ေယ ာက္ ခရီးသည္မျပည္႕ေသာ္လည္း ဂိတ္မွ ထြက္ ခဲ့သည္။မိုးႏွင္းမ်ား က် ထား သျဖင့္ စိုစြတ္ေနေသာလမ္းေပၚ၀ယ္ ေဒါင္းစိန္၏ဂ်စ္ ကားမွာတရိပ္ရိပ္ေျပးလႊား
ရင္း ေတာင္ တက္ေတာင္ဆင္းတို႕တြင္ ေကြ႕လုိက္ ပတ္လုိက္ႏွင့္ေက်ာ္ျဖတ္ေနေၾကာင္းေတြ႕ရသည္
နန္းစင္ခ်ိဳမွာမူေဒါင္းစိန္နံေဘးမွ လုိက္ပါလာရသည္ကိုပင္ ပီတိျဖာလ်က္ တေမွးပင္အိပ္ေပ်ာ္သြားဟန္ေတြ႕ေနရသည္။ ခရီးသည္မ်ားကလဲ သူ႕ အေတြး နဲ႕သူ႕အေရး၊ ေမွးသူကေမွး ေငးသူကေငးလုိ႕ေပါ့။ ဂငယ္ေဂြ႕တစ္ေကြ႕အေရာက္ မေမွ်ာ္လင့္ဘဲ ကုန္တင္ကားယာဥ္ႀကီးတစ္စီးေကြ႕ ထြက္ လာသည္ ကိုေတြ႕လုိက္ရေသာေဒါင္းစိန္လည္း စကၠန္႔ပိုင္း အတြင္း ဆံုးျဖတ္ခ်က္ျဖင ကားကိုဘယ္ဘက္သို႕ေကြ႕ခ်လိုက္သည္။ အမွတ္မထင္ျဖစ္ပ်က္ လုိက္ မွဳေၾကာင္း နန္းစင္ခ်ိဳ ချမာ ကား၏ညာဘက္သို႕လြင့္က ်သြားေတာ့သည္။
ကားကလဲ အရွိန္နဲ႕ျဖစ္တာေၾကာင့္ က်သြားေသာအရွိန္နဲ႕ေပါင္းၿပီး ေသြးသံရဲရဲျဖင့္ ေမ့လဲသြားေသာနန္းစင္ခ်ိဳအား ခ်က္ျခင္း ပင္ လြိဳင္လင္ေဆးရံုသုိ႕ အျမန္ ပို႕ၾက သည္။ သို႕ေသာ္လဲ ေနာက္ေန႕မနက္တြင္နန္းစင္ခ်ိဳ တစ္ေယာက္ေသ ဆံုး သြားေၾကာင္းသိၾကရ၍ မိုးနဲတစ္ၿမိဳ႕ လံုးႏွင့္ ေဒါင္းစိန္ တို႕ယ ူႀကံဳး မရျဖစ္ၾကရေတာ့သည္။
ေဒါင္းစိန္သည္ နန္းစင္ခ်ိိဳအေလာင္းအား မုိးနဲသခၤ်ိဳင္းတြင္ ေကာင္းမြန္စြာျမွဳပ္ႏွံခဲ့သည္။
ရဲ႕တပ္ဖြဲ႕၏စံုစမ္းစစ္ေဆးမွဳျပဳလုပ္ခ်က္ အေပၚအခင္းျဖစ္စဥ္က ဂ်စ္ကားေပၚတြင္ပ ါလာသူမ်ားအားလံုးက နန္းစင္ခ်ိဳမွာ အိပ္ငိုက္ေနသျဖင့္ကားရုတ္တရက္ အေကြ႕တြင္ က်သြားျခင္းျဖစ္ေၾကာင္း ထြက္ဆိုၾကျခင္းေ ၾကာင့္ ေဒါင္းစိန္ အျပစ္ႏွစ္ အနည္းငယ္သာ က်ခံခဲရသည္။
ေန႕မ်ားသည္ လွ်င္ျမန္စြာျဖတ္သန္းေန၏ ေဒါင္းစိန္က ယာဥ္ေမာင္းအလုပ္ကိုသာ ျပန္လုပ္ကိုင္ေနေၾကာင္းေတြ႕ရသည္… တစ္ခုထူးျခားခ်က္က ည ဘက္ေရာက္ လွ်င္ ေဒါင္းစိန္အိမ္တစ္၀ိုက္မွာ ေခြးမ်ား အလြန္ အူၾကခ်င္းျဖစ္ သည္ေနာက္ တစ္ခ်က္ကမူ ေဒါင္းစိန္ ကားလိုက္လို႕ ကားေခါင္းခန္းတြင္ အမ်ိဳးသမီးပါလာလွ်င္ အနံဆိုးႀကီးရျခင္း တစ္ခါတစ္ရံ ကားေပၚမွ ဆြဲခ်သလုိေတာင္ ခံစားရသည္ဟုေျပာစမွတ္ျဖစ္လာၾကသည္။
“နန္းစင္ခ်ိဳက သူ႕လင္ ေဒါင္းစိန္ကို ဘယ္ေလာက္စြဲလမ္းလဲဆုိတာနင္တို႕အ သိပဲေလ။ၿပီးေတာ့ ေသရတာက အစိမ္းေသ ကၽြတ္ႏိုင္လြတ္ႏိုင္ပါ့မလားဟဲ့”
“အဲဒါေၾကာင့္ သရဲဘ၀အျဖစ္နဲ႕မ်ား သူ႕အိမ္သူျပန္ေနတာေနေနမွာေပါ့”
အဲဒါကေတာ့နန္းစင္ခ်ိဳရဲ႕ အရင္းႏွီးဆံုးသူ ငယ္ခ်င္းမ်ားျဖစ္သည္႕ နန္းၾကာယံုႏွင့္ ျမျမ၀င္းတို႕၏ေလသံ။
“ငါ့အထင္ေတာ့ တို႕သူငယ္ခ်င္း ေဒါင္းစိန္က သူ႕မိန္းမကို အရမ္းခ်စ္ေတာ့ ကားေပၚကက်ေသတဲ့ေနရာ ကေန ေခၚလာ တာပဲျဖစ္ရမယ္”
“ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ကြာ နန္းစင္ခ်ိဳ သရဲ ဒီအိမ္မွာရွိေနတာေတာ့ေသခ်ာၿပီ”
“အိုကြာဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါတို႕ ေခ်ာင္းၾကည္႕ရေအ ာင္”
ေဒါင္းစိန္၏သူငယ္ခ်င္း သံေခ်ာင္းႏွင့္စ ိုင္ေဇာ္ထူးတို႕၏စူးစမ္းသံ ေဒါင္းစိန္ အိမ္ျပန္မလာေသာ ညတည၊မိုးႏွင္းမ်ားက်ၿပီး အေအးဒဏ္ကလဲ လြန္ကဲ ခ်ိန္ ၿဖစ္ ၍ မိုးနဲတစ္ၿမိဳ႕ လံုးတိတ္ဆိတ္ေနခ်ိန္ျဖစ္သည္။
အေမွာင္ထုထဲမွာေခြးအူသံ တစ္ခ်က္ ၾကားရသည္ႏွင့္သံေခ်ာင္းတို႕ေဒါင္းစိန္၏အိမ္ သို႕ခ်ဥ္းကပ္လုိက္သည္။ေမွာင္ျပျပ မီးဖိုေခ်ာင္ ဘက္မွ အသံၾကားရ သျဖင့္ႏွစ္ဦးသား အာရံုစိုက္ၿပီး အၾကည္႕ သူတို႕တြက္ထားသည္႕အတိုင္း နန္းစင္ခ်ိဳ သရဲကိုေတြ႕ရေလၿပီ။ထမင္းခ်က္သည္၊ ပန္းကန္ေဆး သည္ ေရေႏြး တည္သည္၊ ေရအိုးေတြ ေရျဖည္႕သည္ လူျဖစ္စဥ္က လုပ္ခဲ့ပံုအတိုင္းလုပ္ေဆာင္ေလသည္သို႕ေသာ္ ဘုရားစင္ရွိသည္႕ဘက္ကိုေတာ့ မသြားေခ်…
ထုိစဥ္ေဒါင္းစိန္ျပန္လာသည္ကို ေတြ႕ရသျဖင့္ သံေခ်ာင္းတို႕ပုန္းေနလုိက္သည္။ ေဒါင္းစိန္တစ္ေယာက္ သရဲ မနန္းစင္ခ်ိဳ ခ်က္ျပဳတ္ လုပ္ကိုင္သြား သည္ မ်ား ကိုမေတြ႕။ မည္သုိ႕မွ်မမွဳသည္႕အျပင္ပူပူေႏြးေႏြး ထမင္းဟင္းမ်ားကိုအားပါးတရ စားေနေၾ ကာင္းေတြ႕ၾကသည္။
“သံေခ်ာင္းမင္းတို႕ျမင္ေတြ႕ခဲ့တာေတြက အမွန္ပဲလား”
“မွန္ရံုတင္ဘယ္ကမလဲ ဆရာရယ္ မိုးနဲတစ္ၿမိဳ႕လံုးကလဲသိေနၾကၿပီပဲဟာ”
အထက္ပါျဖစ္ရပ္မွန္မ်ားအားသံေခ်ာင္းတို႕က စာေရးသူကိုျပန္လည္ေျပာျပေနျခင္းျဖစ္သည္။ သို႕ေၾကာင့္လဲစာေရးသူ ကိုယ္တိုင္ ပင္ ျဖစ္ရပ္မွန္မ်ား ထဲ သို႕   စူးစမ္းလုိစိတ္ႏ ွင့္၀င္ေရာက္ခဲ့ရေလေတာ့သည္။
“ေနစမ္းပအုန္း မင္းတို႕သရဲမကို ေတြ႕ရတယ္ဆုိတာက လူပံုစံနဲ႕ေတြ႕လ ုိက္ရတာလား”
“အဲလုိေတာ့မဟုတ္ဘူးဆရာရ၊ ဟိုအဂၤလိပ္ကားေတြထဲကလိုေတာ့ပံုစ ံႀကီးနဲ႕မေတြ႕လုိက္ရဘူး အသံနဲ႕လွဳပ္ရွားမွဳကိုပဲ သိရတာ”
“ကဲ ဒီကိစၥကို ဒီတုိင္းထားလုိ႕ေတာ့ မျဖစ္ဘူး၊ မင္းတို႕လည္းဗုဒၶဘာသာေတြမလား၊ ဆရာေတာ္ဆီ သြားေလွ်ာက္ၾကည္႕ မယ္လာ”
စာေရးသူက အသက္ႀကီးသူပီပီ ဆရာလုပ္ကာ မိုးနဲၿမိဳ႕ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္းသို႕ေရာက္ခဲ့ၾက ရသည္။ အုိမင္းေနၿပီျဖစ္ေသာ ဆရာေတာ္ႀကီးမွာ ရွမ္း လူ မ်ိဳးျဖစ္ၿပီး ျမန္မာစကားမတက္သျဖင့္ စိုင္းေဇာ္ထူးက စကားျပန္ လုပ္ေပးရသည္။
နန္းစင္ခ်ိဳမွာ မိမိ၏လင္သားႏွင့္မိမိအိမ္အေပၚစြဲ လမ္းမွဳ ဥပဒါန္ႀကီးပါးမွဳေၾကာင့္ အစိမ္းသရဲျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ ဖုတ္၊ ၿပိတၲာ သရဲတေစၦတို႕မည္သည္ အခ်ိန္ ၾကာျမင့္ လာလွ်င္ အစြယ္ပါထြက္လာၿပီးတစ္ရႊာလံုးရွိ ကေလး သူငယ္ လူအေပါင္း ကို ုဒုကၡေပးတတ္ေၾကာင္း၊ နန္းစင္ခ်ိဳအား ျမွပ္ႏွံထားေသာ အေခါင္း ၏ေခါင္းရင္းဘက္တြင္ အေပါက္ တစ္ေပါက္ ရွိေၾကာင္း၊ ယင္းအေပါက္မွထြက္လာၿပီးရႊာထဲသို႕၀င္လာတ ာျဖစ္ေၾကာင္း၊မိမိတို႕သံယာေတာ္မ်ားအေနျဖင့္ ၀ိနည္း ကိုေစာင့္ ထိန္းေနရသူမ်ားျ ဖစ္ေသာေၾကာင့္ ဤကိစၥကို မည္သုိ႕လုပ္ေဆာင ္ရမည္ကိုမညႊန္းျပအပ္ေၾကာင္း မိန္႕ၾကားလုိက္ေ လသည္။
သို႕ႏွင့္ စာေရးသူ၏အႀကံျပဳခ်က္ျဖင့ နန္းစင္ခ်ိဳ၏ေယာက်ာၤးျဖစ္သူ ေဒါင္းစိန္ကိုေခ ၚယူကာ ၿမိဳ႕ခံလူႀကီးမ်ားေရွ႕ေမွာက္ တြင္    ေမးျမန္းၾကရေတာ့သည္
“သံေခ်ာင္းတို႕ ေတြ႕ခဲ့ၾကတယ္ဆိုတာေတြဟာ မွန္ပါတယ္၊ က်ေနာ္မိန္းမ က်ေနာ္ဆီျပန္လာေ နတာၾကာပါၿပီ၊ လင္ခန္းမယားခန္း အေနနဲ႕လည္း လူ႕ ဘ၀တုန္းကလိုပ ေနခဲ့ၾကပါတယ္၊တျခားသူေတြကို သတိမေပးဘူး ဆိုတာက်ေနာ့္မိန္းမကို ကၽေနာ္အရမ္းခ်စ္ပါတယ္၊ သူနဲ႕ခြဲလုိက္မွ ာစိုးပါလုိ႕ပါ”
ဒီေတာ့ စာေရးသူက တာ၀န္ရွိသူတစ္ဦးအေနနဲ႕ ဒါဟာဒီတုိင္းဆိုရင္ ေရွ႕ေရးမျမင္ရေသးတဲ့ ဒုကၡေတြမ်ားတယ္ သူဒုကၡျဖစ္ႏုိင္တယ္
ကဲ ေဒါင္းစိန္ ဒီအေျခအေနက်မွေတာ့ မျဖစ္ေတာ့ဘူး၊ ၿမိဳ႕နာမည္ ရႊာနာမည္ဆိုတာကိ ငဲ့ၿပီး လူႀကီးေတြ စီစဥ္တာကို မင္းလုိက္နာရေတာ့မွာေပါ့လို႕ စာေရး သူက ခက္ျပတ္ျပတ္ေျပာလုိက္မွ စကားျပတ္သြားသည္။သိူ႕ႏွင့္ သက္ဆိုင္ရာ အာဏာပိုင္ေတြကို အေၾကာင္း ၾကားၿပီး ဆိုင္ရာပိုင္ရာကြင္းပိုင္ နယ္ ပိုင္ သခ်ၤိဳင္းေစာင့္ အပါအ၀င္ ပုဂၢိဳလ္အားလံုး၏ခြင့္ျပဳခ်က္ႏွင့္အတူ နန္းစင္ခ်ိဳ၏ အေလာင္းကိုေဖာ္ယူရန္ တာ၀န္ရွိသူေတြနဲ႕ပူးေပါင္း စီစဥ္ၾကေတာ့ သည္။
ၿမိဳ႕နယ္အတြင္းရွိရႊာနီးစပ္မ်ားမွ ဒီသတင္းကို ၾကားသိသြားၾကရာမွအေလာင္းေဖာ့္မည္ ႕ေနရတြင္ဆိုင္ခန္းမ်ားပင္ေရာင္းရ လွ်က္ စည္ ကားေနေၾကာင္း   ေတြ႕ ရသည္။နန္းစင္ခ်ိဳ၏ ေယာက်ာၤးျဖစ္သူ ေဒါင္းစိန္ ႏွင့္ သူ၏သူငယ္ခ်င္း မ်ားျဖစ္ၾကေသာ သံေခ်ာင္း စိုင္းေဇာ္ထူးတို႕ႏွင့္အတူ စာေရးသူပါ စိတ္၀င္ တစားၾကည္႕ရူ႕ေလ့လာၾကသည္။
နန္းစင္ခ်ိဳ၏အေခါင္းပံုကို ပံမပ်က္ေစရန္ ေျမကိုတူးစြမတင္ၾကၿပီး မီးရိူ႕ႏိုင္ေရးအတြက္ ထင္းပံုေပၚသို႕တင္လုိက္ၾကသည္။
“နန္းစင္ခ်ိဳအားျမွပ္ႏွံထားေသာ အေခါင္း၏ေခါင္းရင္းဘက္တြင္ အေပါက္တစ္ေပါက္ရွိေၾကာင္း၊ ယင္းအေပါက္မွထြက္ လာၿပီးရႊာထဲသို႕၀င္လာတ ာ ၿဖစ္   ေၾကာင္း” ဆရာေတာ္ မိန္႕ၾကားခဲ့သည္ ႕အတိုင္း ၾကည္႕ ၾကည္႕မိရာ အေခါင္း၏ ေခါင္း ရင္းဘက္တြင္ အေပါက္ ငယ္ တစ္ေပါက္ ကိုေတြ႕ လုိက္ၾက ရသျဖင့္ ၾကည္႕ရွဳ႕သူအားလံုးတအံ့တၾသျဖစ္သြား ၾကရသည္။
ေသခ်ာေနၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ သံေခ်ာင္းတို႕အု ပ္စုသည္အေလာင္းအား ဓာတ္ဆီေလာင္းကာ မီးရိွဴ႕လုိက္ၾကေလေတာ့ သည္…
မီးေတာက္မ်ားနဲ႕အတူ နန္းစင္ခ်ိဳအားခခ်စ္ခဲ့ရသည္႕အခ်စ္မီးေတာက္မ်ားမွာလည္း ေဒါင္းစိန္၏ရင္ တြင္း၀ယ္   ေတာက္ေလာင္ေနမည္မွာလည္း မလြြဲ ဧကန္ ပင္ျဖစ္ မည္ဆိုျခင္းကို ျငင္းခ်က္ထုတ္စရာပင္မလုိေတာ့။

ထိုေန႕ ထုိရက္မ်ားမွ စၿပီး မုိးနဲၿမိဳ႕၌တေစၦမေလး နန္းစင္ခ်ိဳအေၾကာင္းမည္သို႕မည္မွ် မၾကားရသည္္မွာယေန႕ထက္တိုင္ပင္ ျဖစ္ခ်ိမ့္မည္။ ဤကားစာေရး သူ ကိုယ္ တိုင္ႀကံဳေတြ႕ခဲ့ရေသျဖစ္ရပ္မွန္ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ျဖစ္ေလ၏။

လမ္းမေပၚမွာ

ညေန (၄း၀၀) နာရီ..။ ကိုယ္စီးရမည့္ ကားကို ၾကည့္ျပီး ေက်နပ္ေနမိသည္။ စီးရမွာ အေတာ္ ဇိမ္က်မည့္ ကားၾကီး…။ ဟုတ္သည္။ အခုေနာက္ပိုင္း အထူး express ကားေတြ ေျပးဆြဲလာတာေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕လို မၾကာခဏ ခရီးသြားေနသူမ်ားအဖို႕ အရမ္း ကို အဆင္ေျပလြန္းသည္။ ေလယာဥ္ မစီးႏိုင္သူမ်ားအဖို႕ ယခင္က ကုန္းလမ္းအျဖစ္ ရထားကိုသာ အားကိုး အားထား ျပဳခဲ့ရမွ ယခုအခါေတာ့ အဆင္ေျပေျပနဲ႕ သြားလာႏိုင္ ၾကျပီ ျဖစ္သည္။
အခုလည္း ရန္ကုန္ကို ခဏတစ္ျဖဳတ္လာဖို႕ရွိတာေၾကာင့္ ကားဂိတ္ ေရာက္ေနရျခင္းျဖစ္သည္။ (၄း၀၀) နာရီ ထိုးသည္ႏွင့္ ကားေပၚကို ကၽြန္ေတာ္တက္လိုက္သည္။ ခရီးသြားဖူးသူတိုင္း သိၾကမည္ထင္သည္။ ကိုယ္ ဘယ္တူနဲ႕အတူ ထိုင္ခံု အတူထိုင္ရမလဲဆိုတာ စိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းသည္။ ေယာက္်ားေလး အမ်ားစုကေတာ့ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြနဲ႕ အတူထိုင္ရဖို႕ ဆုေတာင္းၾကမိထင္သည္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီလို ဆုေတာင္း ၾကတိုင္း ၀တုတ္တုတ္ အေဒၚၾကီးေတြ..၊ အရက္မူးေနတဲ့ သူေတြ..၊ အိပ္ခ်ိန္မရွိေအာင္ စကားမ်ားျပီး ဆံုးမ ၾသ၀ါဒ ေပးတတ္တဲ့ လူၾကီးသူမ မ်ားႏွင့္သာ အတူထိုင္ရသည္က မ်ားသည္။
ယခုလည္း စိတ္ထဲတြင္ေတာ့ ၀တ္မႈန္ေရႊရည္ နီးနီးလွပေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္နဲ႕ အတူထုိင္ရဖို႕ စိတ္ ကူးယာဥ္ျပီး ကားထဲ၀င္လိုက္သည္။ မိမိထိုင္နံပါတ္က ၁၅။ ၁၆ မွာ ဘယ္သူမွ ရွိမေန..။ မေရာက္ေသးတာ ျဖစ္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကားေပၚတက္ျပီး ၅ မိနစ္ေလာက္ေနေတာ့ ကားစထြက္သည္။ ေဘးက ထိုင္ခံုမွာ လူမေရာက္ လာေသး..။ ေၾသာ္… သိျပီ..။ သီေပါ..၊ ေက်ာက္မဲ တို႕မွာ လမ္းၾကံဳ ၀င္တင္မွာ ျဖစ္ႏိုင္သည္။
ကားစီးရင္ အိပ္တတ္သည္က ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ျဖစ္သည္။ စထြက္ကတည္းက အိပ္လိုက္တာ ညစာ စားဖုိ႕ ေက်ာက္မဲ ေရာက္မွ ႏႈိးသည္။ မိမိေဘးခံုေနရာကို တစ္ခ်က္ၾကည့္လိုက္သည္။ ဘယ္သူမွ မရွိေသး။ ဒါဆိုရင္ ဒီေနရာသည္ ေရာင္းမထြက္သည့္ခံု ျဖစ္ဖို႕မ်ားသည္။ ကံေကာင္းျပီ..။ ႏွစ္ေယာက္ ထိုင္ခံုမွာ တစ္ေယာက္တည္း ပက္ပက္စက္စက္ အိပ္ျပီး စီးပစ္လိုက္အံုးမည္။
ဒီလိုနဲ႕ ညစာ စားေသာက္ျပီး ျပန္ထြက္ကတည္းက က်ယ္က်ယ္လြန္႕လြန္႕ႏွင့္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီး အိပ္ခဲ့ေတာ့သည္။ ဘယ္ေလာက္ ၾကာၾကာအိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ မသိ..။ “ကၽြိ” ခနဲ ကားရပ္သံနဲ႕ အတူ ကားထိုးရပ္သြားတာ ေၾကာင့္ ႏိုးလာခဲ့သည္။ ႏိုးႏိုးခ်င္း ခ်က္ခ်င္းပဲ နာရီကို တစ္ခ်က္ ၾကည့္လိုက္မိသည္။ အခ်ိန္က (၁း၁၅) မိနစ္..။ ဒါဆို ယခု မႏၱေလးေက်ာ္ျပီး..၊ ေနျပည္ေတာ္ လမ္းေပၚမွာေရာက္ေနျပီလို႕ ခန္းမွန္းမိလိုက္သည္။
ကား ဒရိုင္ဘာနဲ႕ စပယ္ယာ အေပါင္းအပါမ်ား စကားေျပာဆိုေနသံမ်ားကို ၾကားလိုက္ရသည္။
“ဒီေနရာ ဒီလို အခ်ိန္ၾကီးမွာ ဘာျဖစ္လုိ႕လဲ ညီမ..”
“ကၽြန္မ မွတ္မိတာ ဒီေနရာ ကၽြန္မတို႕ကားပ်က္ေနတာပါ..။ အဲ့ဒါ ကၽြန္မလည္း အေပါ့ခဏဆင္းသြားတာ ျပန္လည္း လာေရာ ကားက ထြက္သြားျပီး ကၽြန္မနဲ႕ သမီးေလး က်န္ခဲ့တာ..”
“ေၾသာ္.. ကေလးငယ္ေလးနဲ႕ကိုး… ညီမ ဘယ္က စီးလာတာလဲ..၊ ဘယ္ကားဂိတ္နဲ႕လာတာလဲ..”
“လားရႈိးကပါ..၊ ရန္ကုန္သြားမလို႕..၊ ဘာကား စီးလာလဲေတာ့ မမွတ္မိဘူး.၊ ညီမက ခရီးသြားေနက် မဟုတ္ဘူးေလ..”
ကၽြန္ေတာ္ သေဘာေပါက္လိုက္သည္။ ကားပ်က္လို႕ ျပင္ေနခ်ိန္မွာ သူမက ကေလးႏွင့္ အေပါ့ဆင္းသြားမည္။ ကားျပင္ျပီးေတာ့ ကားဆရာေတြက လူမစစ္ပဲ ကားေမာင္းထြက္သြားလို႕ သူတို႕ က်န္ခဲ့တာ ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ေနရာ ကလည္း တစ္ကယ့္ကို ေမွာင္မိုက္ေနတဲ့ေနရာ။ မသမာသူမ်ားနဲ႕ ေတြ႕သြားလို႕ကေတာ့ မလြယ္..။

“ခံုလြတ္ ရွိေသးလားေဟ့..”
“တစ္ခံုလြတ္ေသးတယ္ ဆရာ..”
“တစ္ခံုေတာ့ လြတ္တယ္ ညီမ..၊ လိုက္ခဲ့လိုက္ေပါ့..၊ ရန္ကုန္ေရာက္မွ ဟိုကားမွာပါသြားတဲ့ ပစၥည္းေတြ စံုစမ္းျပီး ယူတာေပါ့..”
“ဟုတ္..၊ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ရွင္..”
ကားေပၚတက္လာျပီး သူမ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက ခံုမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ အသက္ ၂၀ ေက်ာ္ပင္ရွိအံုးမည္။ ျဖဴေဖြး ႏုဖတ္ျပီး ေခ်ာေမာလွေသာ သူမကို ၾကည့္ရတာ ေငြေၾကးရွိ လူတန္းစားထဲမွ ျဖစ္ႏိုင္သည္။ အႏွီးပတ္ ထားေသာ ကေလးငယ္ တစ္ေယာက္က သူ႕လက္ထဲမွာ အိပ္ေမာက်ေနသည္။ ဒီလို ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္ ေခ်ာေမာ လွပေသာ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ကားၾကံဳသာ မေတြ႕လို႕ကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေတြးရဲ။ ဒီလိုလမ္း ဒီလိုအခ်ိန္မွာက လူေကာင္းထက္ လူဆိုးေတြက ပိုမ်ားတာကိုး..။
သူမ ကၽြန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္ျပံဳးျပသည္။ အျပံဳးမွာ အသက္မပါလွ။ ဟန္လုပ္ျပံဳးျပမွန္း သိသာသည္။ သူမ အရမ္း ပင္ပန္းေနျပီထင္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလိုက္သင့္ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ျပီး ဘာမွ အေႏွာင့္အယွက္မေပးပဲ ျပန္လည္ အိပ္ဖို႕ျပင္ဆင္လိုက္သည္။
ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ႏွာေခါင္းထဲ အပုပ္နံ႕တစ္ခုရလာသည္။ အပုပ္နံ႕ကမွ ၾကြက္ေတြေသျပီး ရွာမေတြ႕တဲ့အခါ ရတဲ့ အနံ႕မ်ိဳး..။ အရင္က ဒါမ်ိဳးအနံ႕မရ။ ကၽြန္ေတာ္ အားနာ စြာနဲ႕ပဲ..
“ညီမ..၊ ကေလးက..၊ အေလးမ်ား သြားထားလား မသိဘူး..၊ အနံ႕ရလို႕…”
“ေၾသာ္..၊ ၾကည့္လုိက္အံုးမယ္..၊ မသြားထားပါဘူး အကိုရဲ႕..၊ ဘာအနဲ႕ရလို႕လဲ..”
“ဟိုေလ..၊ ၾကြက္ပုပ္နံ႕လိုလို..၊ အသားပုပ္နံ႕လိုလိုပဲ..၊ အရမ္းကို ဆိုးတယ္..”
“ဟုတ္လား..၊ ညီမေတာ့ မရပါဘူး..”
“စပယ္ယာအကို..၊ ဒီနား တစ္ခ်က္လာပါအံုးဗ်ာ..၊ ဘာအနံ႕ရလဲလို႕..”
စပယ္ယာ ခ်က္ခ်င္းပဲ ကၽြန္ေတာ့္အနား ေလွ်ာက္လာျပီး တရႈံရႈံနဲ႕ အနံ႕ခံသည္။
“မရပါဘူး အကိုရ..၊ အကို စိတ္ထင္လို႕ပါ..၊ ကၽြန္ေတာ္ air freshener ေလး လာဖ်န္းေပးမယ္..”
“ေအး..ေအး..”
Air freshener လာဖ်န္းေပးသည့္ေနာက္တြင္ အနံ႕ဆိုးက အနည္းငယ္သက္သာသြားသည္။ လံုး၀ ေပ်ာက္သြား သည္ေတာ့ မဟုတ္။
နံေနေသးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဂဂ်ီဂေဂ်ာင္ က်တယ္ ထင္မွာစိုးတာေၾကာင့္ ဘာမွ မေျပာပဲ ဆက္အိပ္ဖို႕ ၾကိဳးစားလုိက္သည္။ ဒီအခ်ိန္မွာပဲ.. ကၽြန္ေတာ့္ လက္ေမာင္းနဲ႕ ေနာက္ေက်ာ တစ္ျပင္လံုး ၾကက္သီးေမြးညွင္းေတြ တဖ်င္းဖ်င္းထသြားသည္။ ဒုတ္ခေတာ့ေရာက္ျပီ..။ ဒီလို ၾကက္သီးေမြးညွင္းထတိုင္း ကၽြန္ေတာ္ သရဲ နဲ႕ ထိပ္တိုက္ေတြ႕ရေလ့ရွိသည္။
သူမက…။ သူမက.. ဘယ္သူလဲ…၊ လူေကာ ဟုတ္ရဲ႕လား…။ ကၽြန္ေတာ္ မ၀ံ့ရဲစြာ သူမဘက္ကို လွည့္ၾကည့္ လုိက္သည္။ ျပဴးေၾကာင္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုက ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အရဲစြန္႕ျပီး တစ္ခု စမ္းသပ္လုိက္သည္။
“အဟြတ္…၊ အဟြတ္…”
ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္းပဲ ေခ်ာင္းဆိုးသလိုလုပ္ျပီး လက္ကို သူမမ်က္စိေရွ႕မွာ ရုတ္တရက္လႈပ္ရွားလိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ဖက္ကို လွည့္ျပီးျပဴးၾကည့္ေနတဲ့ မ်က္လံုး မ်က္ေတာင္ လံုး၀ခတ္မသြား..။ ေသခ်ာျပီ..။ သူမ သည္ လူမဟုတ္။ သရဲ..။ သရဲ ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ သူခ်ီထားတဲ့ ကေလးကို ငံု႕ၾကည့္လုိက္သည္။ ပိုေသခ်ာ သြားသည္။ သူမ ခ်ီထားသည္မွာ ကေလးမွာ ေခါင္းသာ ပါျပီး ခႏၶာကိုယ္မပါ..။ ကေလးငယ္ေလးက မ်က္လံုးျပဴး ျပီး ကၽြန္ေတာ့္ကို စိုက္ၾကည့္ေနသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ခ်က္ခ်င္း မ်က္လံုးမွိတ္လုိက္သည္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္သတိေပးသည္။ ဒါ တစ္ကယ္မဟုတ္ဘူး.။ အိပ္မက္ မက္ေနတာ..။ အိပ္မက္က ႏိုးစမ္း..။ ႏိုးစမ္းပါ..။ သတိျပန္ထားျပီး သူမကိုျပန္ၾကည့္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ကို ျပဴးေၾကာင္ၾကည့္ေနေသာ သားအမိႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္လံုးေလး လံုးက ေနရာမေရႊ႕..။ ေသခ်ာသည္။ ဒါ အိပ္မက္မွ မဟုတ္တာ။ တစ္ကယ္ ျဖစ္ေနတာၾကီး.။
ကၽြန္ေတာ္ခ်က္ခ်င္းပဲ စိတ္ထဲကေန ဘုရားစာဆိုျပီး..၊ ေမတၱာသုတ္ကို အဆက္မျပတ္ ရႊတ္ဖတ္ေနလိုက္သည္။ စိတ္ကိုလည္း သူ႕ဖက္မေရာက္ေအာင္.. ဘုရားစာထဲကိုသာ အာရံုပို႕လိုက္သည္။ ျပီးေတာ့ စပယ္ယာကို
“ကၽြန္ေတာ့္ကို တရားေခြ တုိးတိုးေလးဖြင့္ေပးပါလား..၊ အိပ္ရင္း တရားနာလို႕ရတာေပါ့..”
တိုးညွင္း သိမ္ေမြ႕ေသာ တရားသံက ၾကားရရံုေလး ထြက္လာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ တရားနာရင္း စိတ္ကို မျပန္႕လြင္ေအာင္ ထိန္းရင္း အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ့သည္။ မနက္ ႏိုးႏိုးခ်င္း ၾကည့္မိတာက ေဘးနားက ေနရာ..
ဘယ္သူမွရွိမေန..။ ကၽြန္ေတာ္ စပယ္ယာကို ေမးၾကည့္သည္။
“ေဘးနားက လမ္းၾကံဳလိုက္လာတဲ့ ညီမ ဆင္းသြားျပီလား..”
“မဆင္းပါဘူး..၊ ကားက လံုး၀မရပ္ဘူး..၊ ေတာက္ေလွ်ာက္ေမာင္းေနတာေလ..”
“အခုသူ မရွိေတာ့ဘူးေလ…”
“ခံုမ်ား ေျပာင္းထိုင္ေနသလား…”
သူေျပာမွ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကားထဲက ခံုေတြအားလံုး လုိက္စစ္ၾကည့္သည္။ မေတြ႕..။
“မရွိပါဘူးကြာ..၊ မင္းတို႕ကလည္း လူတစ္ေယာက္လံုး ေပ်ာက္သြားတာကိုေတာင္ မသိဘူးလား..”
“အာ.. အကိုကလည္း ကားမွ မရပ္တာ..၊ လူစစ္ဖို႕ မလိုဘူးေလ..၊ ထူးဆန္းတယ္ဗ်ာ..၊ ဘယ္ေရာက္သြားတာ လဲ ဒီသားအမိ…”
“ေနပါအံုး…၊ ေနာက္တစ္ခုက…၊ ကၽြန္ေတာ္တို႕ကားက… လားရႈိးကေန အေစာဆံုးထြက္တဲ့ကား.. ေရွ႕မွာ ဘယ္ လားရႈိးကားမွ မရွိဘူး..”
“မင္းဟာ ေသခ်ာလို႕လားကြာ..”
“အာ အကိုကလည္း ကၽြန္ေတာ္တို႕က ဘယ္ကား ဘယ္ေရာက္ပီ ဆိုတာ အခ်ိန္ျပည့္ ဖုန္းနဲ႕ခ်ိတ္ေနတာဗ်..”
“ဒါဆို ငါတို႕ေတြ႕ခဲ့တာ ဘာၾကီးလဲ…”
“လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ရက္က အဲ့ဒီေနရာတစ္၀ိုက္မွာ ကားတိုက္မႈ တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္ဗ်…။ အမိ်ဳးသမီးတစ္ေယာက္နဲ႕ ကေလး တစ္ေယာက္ ပြဲခ်င္းျပီးဆံုးသြားတယ္တဲ့ .. သတင္းစာထဲမွာေတာ့ ဖတ္လိုက္ရတယ္… ကၽြန္ေတာ္ တို႕ တင္ခဲ့တာ အဲ့ဒီႏွစ္ေယာက္မ်ား ျဖစ္ေနမလား..”
“ျဖစ္ေနမလား မဟုတ္ဘူး.. ျဖစ္ေနတာေဟ့..၊ မင္းကို ေျပာျပလုိက္အံုးမယ္..၊ ေအး..၊ သူခ်ီထားတဲ့ကေလးက ေခါင္းပဲ ရွိတယ္..။ ကိုယ္မရွိဘူး..။ ငါ့ကို ဘာမွ ဒုကၡမေပးတာနဲ႕ ငါလည္း တစ္ညလံုး ဘုရားစာေတြရြတ္၊ ေမတၱာေတြ ပို႕ေနလိုက္တာ.၊ ေရွ႕ေလွ်ာက္ ညပိုင္းဆို မင္းတို႕ ကားေပၚမွာ တရားေခြေလး ၾကားရရံုဖြင့္ထားပါကြာ…၊ ေဘးကင္းတာေပါ့..”
ဒီလိုပါပဲ..။ အဲ့ဒီ နာမည္ၾကီးတဲ့ အျမန္လမ္းမၾကီးမွာ.. လူမသိသူမသိပဲ.. ညေမွာင္ေမွာင္မွာ.. ကားတားတားျပီး စီးတတ္ၾကတဲ့ သူေတြ ပိုမိုမ်ားလာသလို လမ္းေပၚမွာ ကားတိုက္မႈ၊ ကားေမွာက္မႈ၊ လူေသဆံုးမႈေတြကလည္း ပိုမို ျဖစ္လာၾကတာဟာ တိုက္ဆိုင္မႈ တစ္ခုလားဆိုတာကေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေခါင္းေျခာက္ ေစခဲ့ပါတယ္..။

သင္တို႕လည္း ညဘက္ အဲ့ဒီလမ္းေပၚမွာ ခရီးေ၀းကား စီးရတဲ့အခါ လမ္းၾကံဳလို႕ တားဆီးတဲ့ မသကၤာဖြယ္ရာ လူမ်ားေတြ႕ရင္ ေမတၱာသုတ္ကိုသာ နာနာဖိရႊတ္ပါလို႕ အၾကံေပးလိုက္ရပါေစ..။

တခါကၾကံဳခဲ့ေသာကိစၥတခု

သူ ဘယ္သူဘယ္ဝါ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္မသိပါ.. ကၽြန္ေတာ့္ရဲ ့အနီးအနား ဝန္းက်င္မွာေတာ့ သူဟာ အရိပ္တစ္ခုအေနနဲ ့ရွိေနတယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းသိေနပါတယ္… တစ္ခါတေလ အသံေပး အရိပ္ၿပတတ္တဲ့ သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ္ ရုတ္တရက္ ေတြ႔လိုက္ ႀကားလိုက္ရရင္ ေႀကာက္စိတ္ဝင္မိေပမယ့္ ဒီထက္ပိုၿပီး ထူးၿခားမွဳ မၿပတဲ့သူ႔ကို တစ္ခါတရံ သတိရေနမိသလိုလို… ဒီလိုအေတြး စိတ္ထဲဝင္လာရင္ သူ႔အတြက္ ဆုေတာင္းေပးမိ ပါတယ္…

ဒါေပမယ့္ သူဒီေနရာဝန္းက်င္ကေန စြန္႔ခြာသြားမွာကိုေတာ့ကၽြန္ေတာ္ တစ္ကယ္မလိုလားပါဘူး.. ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့တဲ့ဒီေနရာေလးကို စြန္႔ခြာသြားဖို႔ အတြက္သူလဲဝန္ေလးမွာေပါ့.. ဒီေနရာကိုသူပိုင္ပါတယ္… သူကကၽြန္ေတာ့္ရဲ႔ အမည္လဲမသိ လူေကာင္မေပၚတဲ့ ခုလက္ရွိ က်ေနာ္ေနေနတဲ့ အခန္းရဲ႔ အိမ္ရွင္ေလးလို႔ ထင္ပါတယ္…

ဘာေႀကာင့္လဲ ေမးရင္ ကၽြန္ေတာ္ အခုလက္ရွိေနတဲ့ အခန္းေလးက အရင္က လူသူ မေနတဲ့ ဂိုေဒါင္ အေဟာင္းေလး တစ္ခုပါ.. ဂိုေဒါင္သက္တမ္းကလည္း ကၽြန္ေတာ့္ အသက္ထက္ ထက္ဝက္ မက ႀကီးတယ္လို႔ အိမ္ရွင္အဖြားႀကီး ကေၿပာပါတယ္.. ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ေရစက္ပါတဲ့ဒီဂိုေဒါင္ေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ က်ေနာ္ စေရာက္ ကတည္းက အလုပ္ရွာရင္း လစဥ္ ပံုမွန္ လာရွင္းၿဖစ္ခဲ့တယ္… ေဟာင္းအို ေနတဲ့ဂိုေဒါင္ေဘးမွာလဲ ေလးထပ္တိုက္ အၿမင့္သာသာ ရွိတဲ့ယူကလစ္ပင္ တစ္ပင္ ရွိတယ္ေလ… မႏွစ္က အိမ္ရွင္အဖြားက အပင္ႀကီး ၿမင့္လာလို႔ ခုတ္ေပးပါဆိုလာတယ္...

ဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲ အပင္ကို ဂိုေဒါင္ အေပၚကေန တက္ၿပီး စခုတ္ပါတယ္.. စိတ္ထဲမွာ ထစ္ေနလို႔ အပင္ကို မတက္ခင္ ေတာင္းပန္ရွိခိုးၿပီး ခုတ္ေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ္ ခုတ္ေနတုန္းမွာ ရုတ္တရက္ တစ္ေယာက္ေယာက္က တြန္းခ်သလို ခံစားရၿပီး မထင္မွတ္ ပဲ အပင္ေပၚကေန ၿပဳတ္က်တယ္… ေလးထပ္အၿမင့္ဆိုေတာ့ ေအာက္မွာ ေသြးမထြက္ မလွဳပ္ႏိုင္တဲ့ က်ေနာ့္ကို အားလံုးကေသၿပီးလို႔ကို ထင္ခဲ့တယ္… ဒါေပမယ့္ အၿမင့္ေပၚကေန အတားအဆီး မရွိ က်လာတဲ့က်ေနာ္ ေသြးတစ္စက္မွ မထြက္ပဲ ေၿခေထာက္ သာကိ်ဳးသြားတယ္… အကုန္လံုးက အံံ့ၾသၾကတယ္...

ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္အံ့ၾသတယ္.. အပင္ေပၚကေန တစ္ေယာက္ေယာက္က တြန္းခ်သလိုခံစားရတယ္.. ေအာက္ေရာက္ေတာ့လဲ အင္းဂေတကိုင္ထားတဲ့ ႀကမ္းၿပင္ ေနရာက ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ တစ္ေယာက္ေယာက္က တစ္ခုခုခံေပးထားသလို ခံစားရတာကိုပါ… ေမွာက္လဲ က်တာ ေၿခကားလက္ကားနဲ႔ က်ၿပီးေတာ့ ညာဘက္ေၿခေထာက္က က်ိဳးသြားခဲ့တယ္.. တစ္ခုသိလိုက္တာက ဒီေနရာမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနတယ္ ဒီအပင္ကို ခုတ္တာ မႀကိဳက္ဖူး ဆိုတာကို သိလိုက္ရတယ္… ဒါေႀကာင့္ သံုးလေလာက္ နားၿပီး ေၿခေထာက္ ၿပန္ေကာင္းလာေတာ့လဲ ဒီအပင္ကို ထပ္ခုတ္ဖို႔ စိတ္မကူးေတာ့ပဲ လာရွင္းေပးေနႀက အလုပ္ကိုေတာင္ နားလိုက္မိတယ္…

ေရစက္ကမကုန္ဘူးထင္ပါတယ္… ကၽြန္ေတာ္လည္း ေနာက္ပိုင္းက်ေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း ေနခ်င္စိတ္ကေပၚတယ္… (အရင္ကေတာ့ စုၿပီးေနတာ ၿပႆနာ အမ်ိဳးမ်ိဳးေႀကာင့္ပါ)… ဒါေႀကာင့္ တစ္ေယာက္တည္း ေနလို႔ရႏိုင္မယ့္ တိုက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလး ကိုလိုက္ရွာတယ္ေလ.. ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္း တစ္ခန္းေနရမယ့္ ေနရာမိ်ဳး.. ဒီလို ႏိုင္ငံမွာ တစ္ေယာက္တည္း ေနဖို႔က မၿဖစ္ႏိုင္ေပမယ့္ ရလိုရညားေတာ့ အားလံုးကိုေမးထား ေၿပာထားတယ္… တစ္ေန႔ေတာ့ အဖြားက စကားမစပ္ပဲ ဖုန္းဆက္ၿပီး ခုဘာေတြလုပ္ေနလဲ သူဆီလာေတြပါဦးဆိုေတာ့ က်ေနာ္ သြားေတြ႔ခဲ့ၿပီး က်ေနာ္ အခန္းရွာေနေႀကာင္းပါ ေၿပာၿဖစ္လိုက္တယ္… အဲဒီမွာ အိမ္ရွင္အဖြားက ကၽြန္ေတာ္ေနခ်င္တယ္ ဆိုရင္ ဒီဂိုေဒါင္ေလးကို ၿပင္ၿပီးလာေနလို႔ ရေၾကာင္း.. ၿပင္စရိတ္ကို ကၽြန္ေတာ္ေပးရမွာ ၿဖစ္ေၾကာင္း.. အခန္းခကိုေတာ့ သူယူမွာမဟုတ္ေၾကာင္း… တစ္ခုရွိတာက ဒီေနရာမွာ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနေၾကာင္း..မေၾကာက္တတ္ရင္ေနလို႔ ရေၾကာင္း ေၿပာလာတယ္ေလ...

နဂိုကလည္း တစ္ေယာက္ထည္း ေနခ်င္သူ ဆိုေတာ့ အခ်ိန္မဆိုင္းခ်င္ပဲ အဖြားကို ေနမယ္ေၿပာၿပီး တစ္လအတြင္း အခန္းၿဖစ္ေအာင္ ၿပင္လိုက္တယ္ေလ.. မေၾကာက္ဖူးဆိုေပမယ့္ အိမ္ရွင္အဖြားကိုယ္တိုင္ ေၿပာထားဖူးတဲ့အခံလဲရွိ ကိုယ္တိုင္လဲ ေတြ႔ႀကံဳခံစားဖူးထားေတာ့ နည္းနည္းလန္႔ တာေပါ့ေလ… ဒါေပမယ့္ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အခန္းေလးကို စိတ္ႀကိဳက္ၿပင္ၿပီး အိမ္ေၿပာင္းလာခဲ့ေတာ့တယ္…

က်ေနာ္ အခန္းေၿပာင္းတဲ့ ညမွာပဲ သူ႔ကို စေတြ ့တယ္… ႀကိဳတင္ ဆံုးၿဖတ္ၿပီးသားဆိုေတာ့ ႀကိဳဆိုတဲ့သေဘာလို႔ စိတ္ထဲမွတ္ထားလိုက္မိတယ္… သူ ကလူလိုပါပဲ… အရိပ္လိုလို ဘာလိုလို စိတ္ထဲက သိတာပဲရွိတယ္… ကိုယ္လံုးကုိယ္ထည္မၿမင္ရတဲ့ မဲမဲႀကီးပါ..အထီးအမ မသဲကြဲေပမယ့္ ဟန္ပန္က အသက္(၅၀) သာသာ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ပံုစံမိ်ဳးပါ… ညဘက္အလုပ္က ၿပန္လာတာမို႔ ေမွာင္ေမွာင္မဲမဲ မွာ ဆိုင္ကယ္မီးထိုးၿပီး ဝင္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ မည္းမည္းအရိပ္ႀကီးကိုေတြ႔ လိုက္ရတဲ့က်ေနာ့္ရဲ့ ပထမဆံုးညက ေတာ္ေတာ္ကို တုန္လွဳပ္မိတယ္… အဲဒီ ပထမဆံုးညက ဆိုအိပ္လို႔ လဲမရဘူး.. အခန္းထဲ ေႀကာက္ေႀကာက္နဲ႔ ဝင္ၿပီးေတာ့ အၿပင္လည္းမထြက္ရဲဖူး.. ဒါေပမယ့္ သူရွိေနလား တကယ္မ်ားလား ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႔လဲ ထြက္ၾကည့္ခ်င္ ေနတယ္ေလ.. ဘာမွမလွဳပ္ရွားေပမဲ့ သူဒီအနီး အနားမွာရွိေနမွာ ေသခ်ာတာကိုေတာ့ ခံစားမိတယ္...

ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ေန႔ ေတြမွာ က်ေနာ္ အခန္းမွာ ပရိတ္ႀကီး(၁၁)သုတ္ တရားေခြကိုဖြင့္ၿပီး ေမတၱာပို႔ အမွ်ေဝပါတယ္… သူၾကားေအာင္လည္း အဂၤလိပ္လို တစ္မ်ိဳး ၿမန္မာလို တစ္ဖံု ဂရိလို တတ္သေလာက္ မွတ္သေလာက္ေလးနဲ႔... “ဒါကနင့္ေနရာပါ.. ငါ့ကိုေပးေနတဲ့ အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.. နင့္ကိုလဲ ငါမေမာင္းထုတ္ပါဘူး.. ငါကို လဲေၾကာက္ေအာင္လန္႔ ေအာင္မလုပ္ပါနဲ႔ နင္ေနသာသလိုေနပါ” ဆိုၿပီးအၿမဲေၿပာတယ္ေလ… သူႀကားေအာင္လဲ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေဝတဲ့ အလုပ္ကို ပိုလုပ္ၿဖစ္ပါတယ္…

ေနာက္ပိုင္းေတြမွာ က်ေနာ္ အိမ္အၿပန္ ေနာက္က်တဲ့ ေနေတြမွာဆို သူ႔ကို ကၽြန္ေတာ့္ တံခါးဝမွာရပ္ေစာင့္ေနတာမိ်ဳးကို ကၽြန္ေတာ့္ဆိုင္ကယ္မီးေရာင္နဲ႔ လွမ္းၿမင္ရေလ့ရွိတယ္.. က်ေနာ္က ခပ္တည္တည္နဲ႔ (စိတ္ထဲကေတာ့ ေႀကာက္မိတာေပါ့) “ေစာင့္ေနတာလား… ေက်းဇူးတင္ပါတယ္” လို႔ ဆိုလိုက္ရင္ အရိပ္ကေၿပာက္သြားတယ္...

တစ္ခါတုန္းကဆို ညဘက္ က်ေနာ္ အလုပ္လုပ္တာကို သိတဲ့သူခိုးက က်ေနာ့္ အခန္းကို ဝင္မယ္ႀကံေတာ့ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ေၿပးတာ အိမ္ရွင္အဖြားက ၿပန္ေၿပာၿပလို႔ သိရတယ္… ဘာေႀကာင့္ ေအာ္ေၿပးသြားမွန္း မသိေပမယ့္ က်ေနာ္ကေတာ့ သူေႀကာင့္လို႔ ထင္မိပါတယ္…

ညနက္မွ အိပ္တတ္တဲ့ ကၽြန္ေတာ္က သူ႔ ရဲ ့အရိပ္လိုလို စိတ္ထဲက ေတြ႔ရင္ ေၾကာက္ေၾကာက္နဲ႔ စကား လွမ္းေၿပာတတ္လာတယ္.. တစ္ခါတစ္ေလ အခန္းဝမွာ ရစ္သီရစ္သီ လုပ္ေနတတ္တယ္ လို႔ထင္မိၿပန္တယ္… ဒါေပမယ့္ စည္းေက်ာ္ၿပီးေတာ့ အိမ္ထဲထိ ဝင္လာေႏွာက္ယွက္ တာမ်ိဳးေတာ့မႀကံဳဖူးဘူး…

တစ္ခါတစ္ရံ သူပ်င္းလို႔ရွိရင္ က်ေနာ္ရဲ႔ စာၾကည့္မီးေခ်ာင္း ကိုစသလိုလို နဲ႔ မွိတ္တာမ်ိဳး လုပ္တတ္တယ္ေလ.. ပထမေတာ့ မီးေခ်ာင္းကၿဖစ္တာပါလို႔ ထင္ေပမယ့္ ေနာက္က်ေတာ့ မရည္ရြယ္ပဲနဲ႔ “မလုပ္ပါနဲ႔ ကြာ..စာလုပ္ေနလို႔ ပါ..ၿပန္ဖြင့္ေပးပါ” လို႔ ညင္ညင္သာသာ ေၿပာလိုက္ရင္ေတာ့မီးက အလုိလို ၿပန္ပြင့္လာတယ္… အၿမဲမဟုတ္ေပမယ့္ လာလာစတတ္တယ္လို႔ ထင္မိတယ္…

တစ္ခုရွိတာက ကၽြန္ေတာ္ညနက္ အိပ္တာကိုေတာ့သေဘာက်ပံုမေပၚဘူး.. မီးေရာင္ေႀကာင့္ လို႔ထင္ပါတယ္… မီးလင္းတာမ်ိဳးေတြ႔ ရင္အၿပင္ကေန အသံတစ္မ်ိဳးမဟုတ္ တစ္မ်ိုဳးၾကားရတတ္တယ္.. မီးပိတ္ၿပီးသာ ၿငိမ္ေနလိုက္ရင္ေတာ့ အသံလဲအလိုလို ေပ်ာက္သြားတတ္တယ္… ေနာက္ပိုင္း က်ေနာ္လဲ ေနသားက်သြားတယ္ ထင္ပါတယ္… သူရွိေနတယ္ဆိုတဲ့အသိေလးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လဲလံုၿခံဳေနသလို ခံစားမိတယ္… (က်ေနာ္ညဘက္ အလုပ္သြားတုန္း က်ေနာ္ဆီမွာ လာအိပ္လာစားႀကတဲ့ ဧည့္သည္ သေဘာၤသားႏွစ္ေယာက္က ေတာ့ တစ္ညမွာ ေကာင္းေကာင္း ပညာၿပခံလိုက္ရပါတယ္… ေနာက္ေန႔ကစလို႔ က်ေနာ့္အခန္းကို က်ေနာ္မရွိပဲ အလည္မလာက်သလို ညဘက္ကို လံုးဝ အိပ္ဖို႔ ၿငင္းဆန္သြားပါတယ္)...

ဘာေႀကာင့္ပဲ ၿဖစ္ၿဖစ္ သူ႔ကိုလဲဲ မေမာင္းထုတ္ရက္ဘူး… ကြ်န္ေတာ့္ေႀကာင့္ သူထြက္သြားမွာ ကိုလည္းမလိုလားဖူး… ႏွစ္ႏွစ္နီးပါးေနလာတဲ့ ဒီေနေလးကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္တယ္ဆိုရင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာေနလာတဲ့သူ႔ အတြက္ကိုယ္ခ်င္းစာမိပါတယ္… ဒါေပမယ့္ သူ႔ကို ကၽြတ္လြတ္တဲ့ ဘဝကိုလဲရေစခ်င္ပါတယ္… သူႀကားႏိုင္ေအာင္လို႔ ေမတၱာပို႔ အမွ်ေဝဆဲပါ… စိတ္အေႏွာက္အယွက္ တစ္စံုတစ္ရာမွမေပးပဲ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနခြင့္ေပးထားတဲ့အတြက္ ကိုလည္းေက်းဇူးတင္မိတယ္...

အခုေတာ့သူဟာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္အေဖာ္ေကာင္းေလးပါ… သူ ရွိေနတဲ့အတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လို မွမခံစားရပါဘူး.. အရင္ဘဝက ပါလာတဲ့ေရစက္လို႔ ပဲသတ္မွတ္လိုက္ပါတယ္… သူ႔ကို ကၽြတ္ရာ လြတ္ရာကိုလဲ ေရာက္ေစခ်င္ပါတယ္… အခုတစ္ေလာ အလုပ္နဲ႔ ေန႔ေန႔ ညည နပန္းလံုးေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ ဒီည အလုပ္ေနာက္က်လို႔ ညဥ့္နက္မွၿပန္ေရာက္လာေတာ့ သူႀကိဳေနတာကို ေတြလုိက္ရတယ္…

အိမ္ရွင္ အဖြားေၿပာပံု အရဆိုရင္ ဒီတစ္ေယာက္က အိမ္ရွင္အဖြားရဲ႕ အေဖၿဖစ္ႏိုင္တယ္… က်ေနာ္ေနတဲ့ ဂိုေဒါင္မွာပဲ သူအၿမဲေနတယ္… ထမင္းစားခ်ိန္နဲ႔ အိပ္ခ်ိန္ပဲ ၿပန္တက္လာၿပီး ဒီဂိုေဒါင္မွာ ေရဒီယိုတစ္လံုး နဲ႔ အလုပ္ရွဳတ္ေနတတ္သလို ေႏြမွာ အရိပ္ရေအာင္ ဂိုေဒါင္ေဘးမွာ အပင္စိုက္ခဲ့တယ္ ဆိုပါတယ္… ဘာကိုစြဲလမ္းၿပီး ဘယ္လိုဆံုးတယ္ဆိုတာေတာ့ မသိပါဘူး… ဘဝမွာ သူ႔ နဲ႔ က်ေနာ္အတြက္ အမွတ္တရၿဖစ္သလို ဒီဂိုေဒါင္ အခန္းေလးထဲမွာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ တစ္ေယာက္တည္း ေနရတဲ့ အတြက္လဲ ေက်နပ္ပီတိၿဖစ္ပါတယ္…..။ ။ ။
( စိတ္ကူးယဥ္ေရးဖြဲ႕ထားျခင္း မဟုတ္ပါ )
ျပန္လည္ခံစားျခင္း

ရထားႀကိတ္ခံၿပီး ေသခဲ့ရတဲ့ ဗိုက္ႀကီးသည္ သရဲမ(ေၾကာက္တတ္သူမ်ား မဖတ္ရ)

ဖစ္ပုံက ဒီလုိရယ္ပါ။
ကြ်န္ေတာ္ငယ္ငယ္တုန္းက အဲဒီအလည္လာတဲ ့အကုိတုိ ့ရွိတဲ ့နယ္ျမိဳ ့ေလးကုိ အလည္သြားဖူးတယ္။ ရွမ္းေတြပါ သူတုိ ့က။ ျပီးေတာ ့

ေနရာေလးကလည္း အရမ္းေခါင္တယ္။ ရထားလမ္းပဲ ေကာင္းေကာင္းေပါက္တာ။ အဲဒီျမိဳ ့ကုိ သြားမယ္ဆိုရင္ေလ။ ကားလမ္းမေပါက္၀ူး။

ျမိဳ ့ရဲ ့အလည္ေခါင္မွာ ဘူတာရုံရွိတယ္။ ရထားလမ္းက အဲဒီျမိဳ ့အလယ္မွာေပါ့ေနာ္။ ျပီးေတာ ့ရထားလမ္းစစေဖါက္တုန္းကဆုိ အဲဒီျမိဳ ့က

လူေတြက ရထားသံလမ္းေတြ ျဖဳတ္ျဖဳတ္ခုိးလုိ ့ဆုိျပီး ရထားလမ္းကို အုတ္တံတုိင္းေတြ ခတ္ထားတယ္။ ရန္ကုန္ဘူတာၾကီး အ၀င္လုိေပါ့။ အေပၚမွာ ကုန္းေက်ာ္တံတားေတြ ထုိးေပးထားတယ္။ ဒါေပ ့မယ္ ကုန္းေက်ာ္တံတားေတြက ျဖစ္သလုိထုိးထားတာဆုိေတာ ့ဗ်ာ။

သိပ္ေတာ ့ခုိင္တယ္မဟုတ္၀ူး။ ရထားလာပီေဟ ့ဆုိရင္ အဲဒီကုန္းေက်ာ္တံတားေတြက တုန္ခါေနတာ။ ျပီးေတာ ့လက္ရန္းေတြကလည္း တစ္ေခ်ာင္းတည္းထားထားတာ။ ျဖစ္သလုိ အၾကမ္းလုပ္ထားတဲ ့သေဘာၾကီးပါ။ အႏၱရာယ္တအားမ်ားတယ္။ အဲဒီအခါတုန္းကေျပာပါတယ္။ အခုေနာက္ပိုင္းေတာ ့မသိ။

ဒီလုိနဲ ့တစ္ေန ့ဗ်ာ။ ရထားလမ္း ဟုိဘက္ကျခမ္းက ဗဳိက္ၾကီးသည္တစ္ေယာက္ မီးဖြားမလုိ ျဖစ္တယ္။ အရပ္လက္သည္ေတြ ေခၚလုိ ့ရေပ ့မဲ ့လည္း သူတုိ ့က ေခတ္မွီတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ ့ ဗုိက္ၾကီးသည္ကုိ ပုခက္ပုံစံလုပ္ထားတဲ ့ထမ္းစင္နဲ ့ေခၚလာၾကတယ္။ ဒီဘက္ျခမ္းက ျပည္ ့သူေဆးရုံကုိ ေပါ့။ ေဆးရုံကလည္း သိပ္အၾကီးၾကီးမဟုတ္ပါ၀ူး။ ေသးေသးရယ္ပါ။ အဲဒီလုိ ေခၚလာတဲ ့အခ်ိန္

ကုန္းေက်ာ္တံတား အလယ္ေလာက္ အေရာက္မွာေပါ့ေနာ္။ ေအာက္မွာကလည္း ရထားသံလမ္း။ အဲဒီအခ်ိန္ ရထားက လာတယ္။

အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ ့ေမာင္းလာတာ။ ကုန္းေက်ာ္တံတားက တုန္ေနတာေပါ့ဗ်ာ။ ထမ္းတဲ ့လူနွစ္ေယာက္ကလည္း အားမရွိ၀ူးထင္ပါတယ္။

တံတားက တုန္ေနေတာ ့ ဟန္ခ်က္ပ်က္ျပီး။ ဘယ္ယာ ယုိင္ထိုး ျပီးေတာ ့ လဲၾကတယ္ဆုိပါေတာ ့။ ေဘးကလူေတြကလည္း ပုခက္ကုိ ၀ုိင္းထိမ္းတယ္ဆုိပါေတာ ့။ ဒါေပ ့မယ္ သူတုိ ့ထိမ္းတဲ ့ဘက္က တံတားလက္ရန္းဘက္ကမဟုတ္၀ူး။ ဒီဘက္က ျဖစ္ေနတယ္။ အရွိန္နဲ ့ဆုိေတာ ့ပုခက္က လႊဲသလုိျဖစ္။ ဗုိက္ၾကီးသည္ကလည္း နာလုိ ့လွိမ္ ့ေနေတာ ့ တံတားလက္ရန္းဘက္ကုိ အရွိန္လြန္ျပီးေတာ ့ ဗိုက္ၾကီးသည္ ဆင္းသြားတယ္။ တံတားေအာက္ကုိ။

လူေတြကလည္း ျပာကုန္တာေပါ့။ သိတယ္မလား။ ျမင္ကြင္းက ျမင္ရက္စရာေတာ ့မေကာင္းပါ၀ူး။ အဲဒီဗဳိက္ၾကီးသည္က ရထားလမ္းေပၚျပဳတ္က်။ ျမင့္ကလည္း ျမင့္ေတာ့ ကုိယ္၀န္ပ်က္သြားတယ္ထင္တယ္။ ေသြးေတြက ျမင္မေကာင္း၀ူးတဲ ့။ သူလည္း နာလုိ ့ေအာ္ေနတဲ ့အခ်ိန္မွာ ရထားကလာေနတာ။ တံတားေပၚကလူေတြကလည္း ဘာလုပ္လုိ ့လုပ္ရမွန္းမသိဘူးေလ။ အဲဒီလုိ ရွုပ္ရွုပ္ေထြးေထြးနဲ ့အရမ္း စုိးရိမ္စရာေကာင္းတဲ ့အေျခအေနမွာ ဗဳိက္ၾကီးသည္ကို ရထား ၾကိတ္ရွာတယ္။ ေတာ္ေတာ္ကုိ စိတ္မေကာင္းျဖစ္စရာ အေၾကာင္းအရာၾကီးပါ။ ၾကားရတုိင္း နားမခ်မ္းသာ၀ူး။
ေသေနေစ ့ေနလို ့ပဲလား။

ဒါမွမဟုတ္ ထမ္းတဲ ့လူေတြ ေသာက္သုံးမက်လုိ ့ပဲလား။

တံတားလုပ္တဲ ့သူေတြ ညံ ့ဖ်င္းတာလားကေတာ ့ ဘုရားသာ သိနိုင္မယ္ထင္တယ္။

ဒီလိုနဲ ့ အဲဒီတံတားမွာ ဗဳိက္ၾကီးသည္သရဲ ေျခာက္ပါေလေရာဗ်ိဳ ့။ သူေသသြားတဲ ့ေန ့ေတြက ညတုိင္း ေအာ္တာတဲ ့ေနာ္။ နာနာက်ည္းက်ည္း ညဥ္းတြားသံက အဲဒီတံတားေအာက္က ည (၁၀) ေက်ာ္တာနဲ ့စေတာ ့တာပဲတဲ ့။ ည (၁၁) နာရီေလာက္ဆုိရင္

တံတားေပၚမွာ သူက ဟုိဘက္ေလွ်ာက္လုိက္။ ဒီဘက္ေလွ်ာက္လုိက္နဲ ့ “ေတာက္” တစ္ေခါက္ေခါက္ဆုိျဗဲ။ သံလမ္းတံတုိင္းေတြရဲ ့ဒီဘက္ကလည္း လူေနအိမ္ေတြ ရွိတယ္ေလ။ အဲဒီေတာ ့ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တံတားေပၚမွာ ဘုန္းၾကီးေတြ ဘာေတြ ပင့္ေပးျပီးေတာ ့

ပရိတ္ေတြဘာေတြ ရႊတ္ေပးတယ္။ ဒါေပ ့မယ္ လည္း မကြ်တ္ဘူးေျပာၾကတယ္။ ေနာက္ပုိင္း ေျပာင္းေျပးတဲ ့အိမ္ေတြ မ်ားလာတယ္။

အထက္ပါအေၾကာင္းအရာေလးကေတာ ့အတိတ္က အျဖစ္အပ်က္ပါ။ ကြ်န္ေတာ္တုိ ့အဲဒီျမိဳ ့ကို အလယ္ေရာက္သြားတဲ ့အခ်ိန္က်ေတာ ့

ေျပာျပလုိ ့ျပန္ၾကားရတာေလးပါ။ အလယ္သြားရတဲ ့အေၾကာင္းရင္းကလည္း အဘြားရဲ ့ညီမ ဆုံးလုိ ့သြားတာပါ။ ဟုိေရာက္ေတာ ့တန္ေဆာင္တုိင္လၾကီးခင္ဗ်။ အေနာ္ကေတာ ့ခေလးဆုိေတာ ့ အဲဒီက အကိုေတြ အမေတြနဲ ့ေဆာ ့ေပါ့ဗ်ာ။ တိတယ္မလား။ ငယ္ငယ္ကတည္းက အေဆာ့က မက္ပါဘိသနဲ ့။ အဘြားကေတာ ့ သူညီမ ဆုံးတာဆုိေတာ ့မ်က္ရည္ေလး စမ္းတန္း၊ စမ္းတန္းနဲ ့ေပါ့ဂ်ာ။ အဲဒီမွာ ေဆာ ့ရင္ ညဘက္ဆုိ အေနာ္တုိ ့က တူတူပုန္းတုိင္းကစားၾကတယ္ခင္ဗ်။ ေမာင္နွမေတြကလည္း ဆယ္ေယာက္ေက်ာ္တယ္ေလ။ တစ္၀မ္းကြဲေတြေရာ၊ နွစ္၀မ္းကြဲေတြေရာ။ တစ္ခ်ိဳ ့ ရွမ္းတရုတ္ေတြ ဆုိလည္း အမ်ိဳးတဲ ့ဗ်ာ။ ယုံခ်င္စရာေတာင္မခ်ိ၀ူး။ အဘြားေျပာလုိ ့ယုံတာ။ ရွုပ္ေနတာျဗဲ။ ကုလားေတြေရာ၊ တရုတ္ေတြေရာ၊ ရွမ္းေတြေရာ။ အမ်ိဳးတဲ ့ဗ်ာ။ေလဒယ္။ ထားေလာ ့အဲဒါ။ ဒီလုိနဲ ့ တူတူပုန္းတုိင္း ကစားရင္ အေနာ္သတိထားမိတာ တစ္ခုရွိတယ္ဗ်။ သံလမ္းအုတ္တံတုိင္းရွိတဲ ့ဘက္ကုိ ဘယ္သူမွ မပုန္းၾကဘူး။ အဲဒါနဲ ့အေနာ္က ေနာက္ပုိင္းမွာ လည္တယ္။ အဲဒီမွာ သြားသြားပုန္းေနတာ။ တစ္ခုထူးျခားတာေတာ ့ရွိတယ္။ အဲဒီဘက္က အိမ္ေတြက လူမရွိၾက၀ူး ဟိဟိ။ အဲဒါ သူတုိ ့လုိက္၇ွာရင္ အေနာ္ကုိ လုံး၀မေတြ ့ဘူး။ ေနာက္ဆုံးမွ အေနာ္ ထြက္

အမိခံေတာ ့မွ မိသြားတာ။ အဲဒါ တစ္ရက္ေဆာ ့တယ္။ ဘာမွျဖစ္၀ူး။ နွစ္ရက္ေဆာ ့တယ္။ ဘာမွ ျဖစ္၀ူးခင္ဗ်။

တစ္ေန ့ပါ။ တစ္္ေနကုန္ အဘြားေလး အသုဘ ကိစၥနဲ ့မေဆာ ့ရတာနဲ ့ ညဘက္မွာ အတုိးခ်ျပီးေဆာ ့ၾကတယ္။ ဆယ္နာရီလည္း ေက်ာ္ေနျပီေလ။ အသုဘအိမ္ဆုိေတာ ့ဗ်ာ။ သိတယ္မလား။ လူေတြက ရွုပ္ေနတာဆုိေတာ ့ခေလးေတြကုိလည္း သူတုိ ့က သိပ္မေျပာသာေသးဘူး။ အဲဒါ တူတူပုန္းတုိင္းကစားေတာ ့ အေနာ္က အဲဒီသြားပုန္းေနတာ။ အေနာ္ပုန္းတဲ ့ေနရာေလး ဒီလုိဗ်။

အေရွ ့မွာ အမုွိက္ကန္ရွိတယ္။ အေနာက္မွာ အုတ္တံတုိင္း အဲဒီၾကားထဲ ၀င္ေနတာ။ အားလုံးမိသြားျပီးေနာက္ သူတုိ ့ကြ်န္ေတာ္ကုိ လုိက္ရွာတယ္။ သူတုိ ့ကြ်န္ေတာ္ ရွိေနတဲ ့လမ္းဆီကုိ ထိပ္ကေနၾကည္ ့တယ္။ ျပီးေတာ ့မေတြ ့ေတာ ့မွ ျပန္သြားတာ။ အေနာ္ရွိတဲ ့ဆီ

လုိက္မရွာ၀ူး။ ဟီး ဂြင္ေကာင္းတယ္ေနာ္။ အေနာ္ပုန္းတဲ ့ေနရာေလ။ အဲဒါနဲ ့အေနာ္လည္း သူတုိ ့ကုိ ပန္းေပးျပီလား ေမးဖုိ ့ဆုိျပီး ေနရာေျပာင္းရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ကုိယ္ေနတဲ ့ေနရာကေန လွမ္းေမးရင္ ေနရာသိသြားမွာေပါ့ေနာ ့။ အဲဒါေၾကာင့္ ေနရာေျပာင္းတာ။ အဲဒါ မတ္တပ္ရပ္ျပီးေတာ ့အေနာ္တုိ ့လမ္းထဲကုိ ထဖုိ ့အသြားဗ်ာ။ အုတ္တံတုိင္းေပၚက အသံၾကားလုိ ့လွည္ ့ၾကည္ ့မိတာ။ လားလား ဘယ္နွယ္ဗ်ာ။ အုတ္တံတုိင္း ကုန္ေက်ာ္တံတားေလာက္ကေန လူတစ္ေယာက္ လမ္းေလွ်ာက္လာတယ္။ သူေလွ်ာက္လာတဲ ့
ပုံစံကလည္း အုတ္တံတုိင္းေပၚမွာဗ်ာ။ လူက ၀တုတ္တုတ္ၾကီးရယ္။ လွဳပ္တုတ္၊ လွဳပ္တုတ္နဲ ့။ အဲဒါကုိ အေနာ္က

ဆပ္ကပ္ျပသလုိ ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္ ့ေနေသးတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ ၾကဳိးတန္းလမ္းေလွ်ာက္သလုိ လုပ္ေနတာကုိး။ အဲဒီဟာက အေနာ္နဲ ့နီးလာေလေလ အေနာ္ ၾကက္သီးထေလေလပဲဗ်။ သိလား။ ျပီးေတာ ့ ေမွာင္ေနတာနဲ ့ဆုိေတာ ့ေသေသခ်ာခ်ာေတာ ့ မျမင္ရ၀ူး။ အဲဒီအခ်ိန္ သူဆီက “ေတာက္” ဆုိျပီး ေခါက္သံတစ္ခ်က္ေပၚလာတယ္။ အဲဒါနဲ ့အေနာ္လည္း

“ဟ၊ အရက္မူးသမားထင္တယ္။ လစ္မွ” ဆုိျပီး ေျပးသြားလုိက္တယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ အရက္မူးသမားဆုိတာ ေျပာလုိ ့ရတာမဟုတ္၀ူး။

ျပီးေတာ ့အဲဒီဘက္ေတြက လူဆုိးသူခုိး မ်ားကမ်ားနဲ ့။ ခေလးဆုိေပ ့မယ္ အဘြားက ခရီးထြက္ေတာ ့လည္ပင္းမွာ ေရႊဆြဲျပားေလး ဆြဲထားေပးတယ္။ လုယူ ဘယ္နွယ္ ့လုပ္မတုန္းေနာ ့။ ခေလးဆုိေပ ့မယ္ ့အေနာ္လည္း လည္ပါတယ္ဗ် အဟဲ။ အဲဒါနဲ ့ေျပးတာ။

ေျပးရင္း လွည္ ့ၾကည္ ့ေသးတယ္။ သူကလည္း ေျပးလုိက္လာတာေနာ္။ သိလား။ သူလုိက္တဲ ့ပုံစံၾကီးကလည္း သူ ့ကုိသူ မနုိင္တစ္နုိင္နဲ ့

ေျပးေနတဲ ့ပုံ။ ဆံပင္ကလည္း ဖားလားနဲ ့။ သူမမီွပါ၀ူးဂ်ာ အေနာ္ကုိ။ အေနာ္က အေျပးက သန္တယ္ေလ။ အဲဒါေၾကာင့္။

ဒီလုိနဲ ံအိမ္နားကုိ ေရာက္ေတာ ့ ကြ်န္ေတာ္ညီအကုိ ေတြက ေစာင့္ေနတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ အဲဓီဘက္လမ္းထဲက ထြက္လာတာျမင္ေတာ ့

သူတုိ ့က အေနာ္ကုိဆီကုိ ေျပးလာၾကတယ္။ ဘာျဖစ္လဲ ဘာညာေပါ့ဗ်ာ။ အေနာ္က ငါအဲဒီမွာ သြားပုန္းတာလုိ ့။ အဲဒါကုိ အရက္မူးသမားထင္တယ္လုိ ့။ ငါ့ကုိ လုမလုိ ့လာလုပ္လုိ ့ေျပးလာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ေျပာလုိက္တာ။ သူတုိ ့က ခ်က္ျခင္းပဲ။ အားလုံး အိမ္ထဲ၀င္ကုန္ေတာ ့တာပဲ။ အေနာ္နဲ ့အကုိတစ္ေယာက္လာအိပ္ေပးတယ္။ သူက ေျပာတယ္။ ေနာက္ တူတူပုန္းတုိင္း ကစားရင္ အဲဒီသြားမပုန္းနဲ ့တဲ ့။ ဒါပဲ ေျပာတာ။ ဘာျဖစ္လုိ ့လဲလုိ ့ေမးလုိ ့ကုိ မရ၀ူး။ မနက္မွ ေျဖမယ္ ၾကီးလုပ္ေနတာနဲ ့တင္ အဲဒီညက အေနာ္ စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်နဲ ့အိပ္လုိက္ရတယ္။

မနက္က်ေတာ ့ သူတုိ ့ကုိ အေနာ္ အတင္းေမးတာ။ အဲဒီေတာ ့မွ အဲဒါသရဲမတဲ ့။ ဗဳိက္ၾကီးသည္သရဲမတဲ ့။ ေနာက္မသြားနဲ တဲ ့။ သြားရင္ မေဆာ ့ေတာ ့၀ူးလုိ ့ေျပာတယ္။ အေနာ္က ယုံမလားဗ်ာ။ အေနာ္လုိ ေကာင္က ယုံမလား…သရဲဆုိတာကုိ။ သက္သက္ ငါ့ကုိ လုိက္မရွာခ်င္လုိ ့ အဲဒီလုိ ေျပာတယ္ထင္တယ္ ဆုိျပီး ပါးစပ္ကသာ မေဆာ ့ရမွာဆုိးလုိ ့ “ဟုတ္” ေျပာလုိက္ေပ ့မယ္။ စိတ္ထဲမွာေတာ ့

ေတးထားတာ။ အဲဒီညကလည္း တူတူပုန္းတုိင္းေဆာ ့တယ္။ အေနာ္နဲ ့တစ္ေယာက္က အျမဲလိုက္လုိက္ ပုန္းတာနဲ ့။ အဲဒီဘက္ သြားမပုန္းရေတာ ့၀ူ။

ဒီလုိနဲ ့ သူခုိးၾကီးည ကိုေရာက္လာတယ္ဆုိပါေတာ ့။ မနက္ဆုိ အေနာ္တုိ ့က ျပန္ေတာ ့မွာေလ။ အဲဒါည အလႊမ္းေတြဘာေတြသယ္ေပ့ါဗ်ာ။ အဘြားက။ အေနာ္တုိ ့ကလည္း အတုိးခ်ျပီးေဆာ ့ေပါ့။ ဒီမွာေပ်ာ္ရတာကုိး။ အဲဒီမွာ ညက်ရင္တဲ ့

“ငါတုိ ့ရွမ္းေခါက္ဆြဲ ဆုိင္က ခုံေတြကုိ ေရႊ ့ၾကရေအာင္လုိ ့” အကုိတစ္ေယာက္က ေျပာတယ္။ က်န္တဲ ့သူေတြကလည္း သေဘာတူတယ္။ လကလည္း သာေနတာ ထိန္လင္းေနတာပဲ။ အဲဒီညက။ လူေျခတိတ္ေတာ ့ ဆုိင္ကခုံ ေတြကို ေရႊ ့တယ္ဆုိပါေတာ ့ဗ်ာ။ က်န္တဲ ့သူေတြက နီးနီးနားနား ေရႊ ့တာဗ်။ မနက္ရွာတဲ ့လူအဆင္ေျပေအာင္။ အေနာ္တုိ ့ဆီမွာက ဒီလုိမွ မဟုတ္တာ။ အေ၀းၾကီးေတြ ့ေရႊ ့ၾကတာ။ အဲဒါနဲ ့က ဘိန္းမုန္ ့ေရာငး္တဲ ့ဆုိင္က ခုံေတြကုိ မျပီး ေတာ ့ အဲဒီအုတ္တံတုိင္းဘက္မွာ သြားသြားထားေနတာ။ လူေတြက ကိုယ္ေဇာနဲ ့ကုိယ္မုိ ့အေနာ္ကုိ သတိမထားမိ၀ူး။ အဲဒါ ေနာက္ဆုံး ခုံသြားထားေတာ ့ျပသနာက စေတာ ့တာပဲ။ ဒီတစ္ေခါက္ ခုံသြားထားတဲ ့ေနရာက ကုန္းေက်ာ္တံတားနဲ ့နီးတယ္ဗ်။ အဲဒီမွာ ခုံေတြကုိ အေနာ္က လမ္းမေပၚမွာ လွလွေလးဆီေနတာ။ “Zu” ဆုိတဲ ့နာမည္ အစ “Z” ပုံစံစီေနတာပါ။ အဲဒီအခ်ိန္ ကုန္းေက်ာ္တံတားေပးမွာ ဘာမွမရွိ၀ူးေနာ္။ အေနာ္ၾကည္ ့ေနေသးတယ္။ ပတ္၀န္းက်င္ကုိေလ။ အစအဆုံး စီျပီးေတာ ့စိတ္တုိင္းက်ျပီးလည္း ဆုိေရာ။ ကုန္းေက်ာ္တံတားဘက္က

“ေတာက္” ေခါက္သံ တစ္ခ်က္ ေပၚလာတယ္။ အဲဒါနဲ ့ေမာ ့ၾကည္ ့လုိက္မိတာ။ ဘာေတြ ့တယ္ထင္တုန္း။

ဟုိတစ္ခါက ေတြ ့တဲ ့ဟာၾကီးဗ်။ လွဳပ္တုတ္လွုပ္တုတ္နဲ ့ေလ။ အေနာ္က ေသေသခ်ာခ်ာၾကည္ ့ေနတာ။ အဲဒါကုိ

သူက ကုန္းေက်ာ္တံတားကုိ တြယ္တတ္ေနတယ္။ ျပီးေတာ ့ ကုန္းေက်ာ္တံတားကုိ ေရာက္လာတယ္။ အေနာ္ကုိ ၾကည္ ့တယ္။

ျပီးေတာ ့ ကြ်န္ေတာ္ဆီကုိ တည္ ့တည္ ့ေလွ်ာက္လာတာ။ အေနာ္က လမ္းမေပၚမွာေနာ္။ သူက ကုန္းေက်ာ္တံတားတစ္၀က္ကေန တတ္လာတာ။ ဘယ္လုိ မွ မျဖစ္နုိင္၀ူး။ တံတားကုိ ေလွကားမရွိပဲ တတ္ဖုိ ့ဆုိတာ။ သူက ကြ်န္ေတာ္ဆီေလွ်ာက္လာတဲ ့အထိ ကြ်န္ေတာ္ၾကည္ ့ေနေသးတယ္။ လူလုိ ့ထင္လုိ ့။ ျပီးေတာ ့ အကုိေတြ ေျပာတာလည္း မယဳံလုိ ့။ အဲဒီအခ်ိန္သူ ဗုိက္ကုိ ကြ်န္ေတာ္ၾကည္ ့မိလုိက္တယ္။ အဲဒီမွာ ဘာျဖစ္ေနလဲသိလား။ ဗုိက္ၾကီးက အၾကီးၾကီးရယ္။ ျပီးေတာ ့ေအာက္နားက ေပါက္ေနတယ္။ တစ္ခုခု ထြက္က်ေနတဲ ့ပုံစံမ်ိဳးဗ်ာ။ မ်က္နွာကုိေတာ ့မျမင္ရ၀ူး။ အဲဒါနဲ ့အေနာ္ တစ္ျဖည္းျဖည္း အဘြားတုိ ့အိမ္ဘက္လမ္းကုိ ဆုတ္လာတယ္။

သူကလည္း အဲဒီတံတားေပၚက ျဖည္းျဖည္းျခင္း ဆင္းလာတာ။ အခုေတာ ့အေနာ္ သိလုိက္ပါျပီ။ အဲဒါ ဘာလဲဆုိတာေလ။ လူမဟုတ္တာေတာ ့ေသခ်ာသြားျပီ။ မိန္းမဗ်။ မိန္းမတစ္ေယာက္ပါ။ ညၾကီးမင္းၾကီး ဒီလုိမ်ိဳးဆုိတာ ေသြးရုိးသားရုိးေတာ ့မဟုတ္နုိင္၀ူးေလေနာ ့။ အဲဒါနဲ ့တစ္ျဖည္းျဖည္း ေနာက္ဆုတ္လာရင္းနဲ ့။ လွည္ ့ျပီးေျပးေတာ ့တာပဲ ဗ်ိဳ ့။ ဒီတစ္ေခါက္ အဲဒီ သရဲ လုိက္တာ ျမန္တယ္ေနာ္။ သိလား။ ေတာ္ေတာ္ျမန္တာ။ အေနာက္ကေန ေတာက္ တစ္ခတ္ခတ္နဲ ့။ လမ္းထိပ္နဲ ့လည္း နီးေရာ။

“ျမန္ျမန္ေျပးဟ ျမန္ျမန္ေျပး” ဆုိျပီး ေအာ္တဲ ့အသံေတြၾကားလုိ ့ လမ္းထိပ္ကုိ ၾကည္ ့လုိက္ေတာ ့။ အေနာ္တုိ ့ညီအကုိ ေတြ ေရာက္ေနျပီ။ စုျပီးေလ။ သူတုိ ့က လမ္းထဲမ၀င္လာရဲ၀ူး။ ဒါေပ ့မယ္ ဘာျဖစ္ေနလဲဆုိတာ သိတဲ ့ပုံပဲ။ ဒီလုိနဲ ့ေျပးရင္းလႊားရင္း။

သူတုိ ့ဆီေရာက္သြားတယ္ဆုိပါေတာ ့ဗ်ာ။ အေနာ္ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းေနျပီ။ အေနာ္ အကုိေတြလက္ထဲမွာ “ပုံခနဲ” လွဲတာပဲ။ သူတုိ ့ဆီေရာက္ေတာ ့။ အဲဒီ သရဲက ဆက္မလုိက္ေတာ ့၀ူးေနာ္။ သိလား။ လမ္းထိပ္ထိမလုိက္၀ူး။ နည္းနည္းေလး ကြာတဲ ့ေနရာမွ ရပ္ေနတာ။

အေနာ္လွည္ ့ၾကည္ ့ေတာ ့။ အဲဒီမည္းမည္းၾကီးက ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ ေနေသးတယ္။ ျပီးေတာ “့ေတာက္” ေခါက္ျပီး ျပန္လွည္ ့သြားတယ္။ သြားရင္းသြားရင္းနဲ ့ ေပ်ာက္သြားတာဗ်။ ေတာ္ေတာ္ထူးဆန္းတယ္။ အခုထိ ၾကက္သီးထတုန္း။ ျပန္ေတြးမိတုိင္းေျပာပါတယ္။ အေနာ္လည္း အကုိေတြ လက္ထဲမွာပဲ အေနာ္လႊတ္သြားတယ္ ဆုိတာသိေတာ ့။ တင္းထားတဲ ့စိတ္ကုိ ေျဖခ်လုိက္မိတယ္ ထင္ပါတယ္။ အ၇မ္းလည္း ေၾကာက္သြားတယ္။ လူက အားကုိ မရွိေတာ ့တာ။ အဲဒါ အကုိေတြက အေနာ္ကုိ တြဲျပီး အိမ္ကုိ ေခၚသြားၾကတယ္။ ဟုိေရာက္ေတာ ့ အဘြားေတြကုိ မေျပာ၀ူး သူတုိ ့ နွုတ္လုံတယ္။ အမတစ္ေယာက္က ေရမန္းတစ္ခြက္လာတုိက္တယ္။ အဲဒါေသာက္ျပီး အိပ္လိုက္ေတာ ့တာပဲ။ တစ္ညလုံးဗ်ာ။ အိမ္မက္ဆုိးေတြနဲ ့လန္ ့လန္ ့နိးတယ္။ အိပ္လုိ ့ကုိ မေပ်ာ္၀ူး။ အဘြားကေတာင္ လွမ္းေမးတယ္။ အဲဒီေကာင္ ဖ်ားေနျပီလားမသိဘူးတဲ ့။

မနက္က်ေတာ ့အဟုတ္ဖ်ားေတာ ့တာပါပဲဗ်ာ။ အကုိေတြ အမေတြက သိေပ ့မဲ ့လည္း ေျပာရင္ အေနာ္အတီးခံရမွာဆုိးလုိ ့မေျပာ၀ူး။

အဘြားကလည္း ဒီေကာင္ဖ်ားေနတာနဲ ့ ျပန္လုိ ့ျဖစ္ပါ့မလားမသိ၀ူးတဲ ့။ အေနာ္က အဲဒါနဲ ့ခပ္ျမန္ျမန္ပဲ။ ျပန္မွာသာ ျပန္ပါ အဘြားရယ္ ဆုိျပီး ထေျပာလုိက္ရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ။ မေနရဲေတာ ့ဘူး။ ေၾကာက္တာလည္း ပါတာေပါ့။ အဲဒါနဲ ့ျပန္လာခဲ ့တယ္ဆုိပါေတာ ့ဗ်ာ။

ဒါကေတာ ့အဲဒီနယ္ျမိဳ ့ေလးမွာ အေနာ္ေတြ ့ခဲ ့တဲ ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ အခုေရာက္လာတဲ ့အကုိကုိလည္း အဲဒီအေၾကာင္းေမးျဖစ္ေတာ

“ လူေနအိမ္မ်ားလာလုိ ့ထင္တယ္ကြ၊ အခုေနာက္ပုိင္းေတာ ့အရင္ကလုိ မေျခာက္ေတာ ့ဘူး။ အုတ္တံတုိင္း ဘက္မွာလည္း တုိက္ေတြ ျဖစ္ကုန္ျပီေလ။ အဲဒီလမ္းက ညဆုိ စည္ေနျပီဟ။ အဲဒါေၾကာင့္ သရဲလည္း သူေျခာက္ရမဲ ့သူမ်ားေနေတာ ့ ေျခာက္မနုိင္ေတာ ့ဘူး ထင္ပါတယ္ကြာ” ဆုိျပီး ခပ္ဟဟ ရယ္ေနေလရဲ ့။ ။


         COPY ျဖစ္ပါသည္..............................